Istura pa lang

Napansin ko lang ang suwerte ng mga lalaking talagang may itsura. Yung mga gwaping talaga na sobrang vain na nakikita ko sa social media. Ilang babae na naka hilera sa kanila. Yung mga borderline puwede pang artista. Safe to say they can get almost any girl they wanted.

​

Habang ako, naghihirap manligaw. Hindi ako nagiisa dito alam ko. Pinaka matagal kong niligawan umabot ng 11 months bago niya ako sinagot. Time after time, effort after effort feeling ko it's always never enough. Sabi ko sa sarili ko pag umabot to ng 1 year at di pa niya ako sinagot, I'll give up. Though ang sarap nga sa pakiramdam na all efforts paid off, it's still frustrating to know that I obviously wasn't her first choice. Sa tingin ko nga hindi niya ako gusto after a few months of courtship. Samantalang yung kakilala kong mestizo isang ngiti lang basa pepe kagad ibang babae. Iba talaga ang biniyayaan ng magandang itsura. Kudos to their genes. Kuntento naman ako sa itsura ko. I take care of myself well enough. It's just that it baffles me how almost effortless these guys can make a move on a girl.

​

Nakakapagod talaga manligaw. It drains me so much. Maybe I'm doing it wrong. Idk and I'm tired to even care right now. What I would give to experience being confessed to. To have that feeling of an initial one-sided relationship. It must feel so fucking good. If it ever happens, I won't let her go no matter what. I'd consider myself settled.

Posted Dec 10, 2023, 5:55 AM UTC

12
Loading comments…