Mijn eigenwaarde neemt steeds meer af en ik heb het gevoel nooit meer een relatie te kunnen krijgen

Ik (M30) wil dit even van mij afschrijven. Mijn zelfwaarde neemt echt steeds meer af. Ik heb het gevoel dat ik aan een ideaalplaatje moet voldoen, namelijk: minimaal 1 meter 80, zelfverzekerd, vlotte babbel, volle bos haar, sportief lichaam. Nu kan ik van mezelf best zeggen dat ik een redelijk sportief lichaam heb (ik sport ook veel), maar de rest ontbreekt. Ik ben 1 meter 65, begin kalend te worden (voorheen had ik wel een volle bos haar), ben onzeker (anders plaats ik deze post niet) en ben best wat introvert. Daarnaast ben ik ook transman. Dit is niet meer aan mij te zien, maar het blijft wel onderdeel van mijn leven. Zeker op het gebied van relaties. Ik heb dus het idee dat ik op veel vlakken achterloop ten opzichte van andere mannen.

Toen mijn ex het 3 jaar geleden uitmaakte, ben ik in een depressie beland. Deels was dit door het verdriet van de gebroken relatie, maar ook de corona tijd en minder werkplezier speelden hierbij een rol. Uiteindelijk ben ik met hulp van een psycholoog hier weer uitgekomen en ook het oppakken van sport en andere hobby’s hebben mij hierbij geholpen. Toch merk ik dat de depressieve en waardeloze gevoelens eens in de zoveel tijd weer opduiken. Zo ook nu weer. Ik heb gewoon vrienden dus ik ben niet per sé eenzaam. Weet ook dat ik bij een aantal altijd terecht kan.

Er is verder één persoon in mijn leven, waarbij het contact ontzettend verwarrend verloopt. Deze persoon betekent veel voor me en dat maakt het lastig denk ik. Maar het is steeds een cirkeltje waarbij die persoon contact zoekt, oprechte interesse toont, we afspreken en vervolgens ineens kortaf wordt en minder reageert. Na een paar weken of maanden begint diegene dan weer contact te zoeken. Aan het begin vaak door alles wat ik post te liken en dan op een story te reageren. Ik trap er elke keer weer in nadat ik mezelf eigenlijk afgesloten heb voor diegene om me toch weer open te stellen. Waarna het cirkeltje opnieuw in gang wordt gezet. Aan de ene kant wil ik een keer open het gesprek aangaan waarom dit steeds gebeurt… aan de andere kant denk ik: interesseert het diegene überhaupt iets? Ik word er in ieder geval erg onzeker van. Ik merk dat dit nu ook weer de reden is dat ik me minder voel.

Ook met daten heb ik het idee dat ik constant op één van de eerdergenoemde punten afgewezen wordt: of ik ben te klein, of nadat ik verteld heb dat ik transman ben, of mijn kledingstijl was niet goed genoeg (terwijl die al op mijn foto’s in datingprofiel te zien waren). Ik merk dat ik hierdoor ook steeds minder energie steek in het daten, omdat ik er toch al vanuit ga dat ik vroeg of laat afgewezen ga worden of verlaten ga worden (jup met de psycholoog ook ontdekt dat er een stukje verlatingsangst bij me zit wat nu volgens mij aan het ombuigen is naar bindingsangst (niet binden, zodat ik ook niet verlaten kan worden).

Terwijl ik het allemaal zo schrijf denk ik soms ook.. pfoe wat maak je het jezelf ingewikkeld. Maar zo zit het wel in m’n hoofd. Weet ook niet zo goed wat ik verwacht door dit hier te typen. Ik denk gewoon wat de sub aangeeft… stukje ondersteuning.