ailesiyle iyi iletişimi olan, ilgiyle büyümüş kişileri kıskanıyorum.

bu insanlara imreniyorum. demek istediğim şey ailesi ona ne derse tamam diyip sorun yapmadığı için ailesiyle arası iyi olan kişiler değil. demek istediğim, her zaman düşüncelerini çekinmeden söyleyip buna rağmen eleştirilmeyen, hor görülmeyen, küçümsenmeyen, eleştiriliyorsa da bunu zorba şekilde değilde düzgün şekilde söyleyen, ilgiyle büyümüş bireyler. bu insanlar varken toplumda biz mi özgüvenli olacağız, biz mi iyi ruh halinde olacağız. gerçekten aile her şey. belli bir yaşa kadar büyütülme şeklimiz bizim elimizde değil ve birde bunu düzeltmeye çalışıp, ilgisiz büyüdüğümüz için de eksik hissediyoruz. böyle insanlarla arkadaş bile olmak istemiyorum çünkü bunlar mı anlayacak diyorum. ve gerçekten özgüven bunda çok etkili. tamam onlara güven vermediğimin farkındayım ama bazen olan özgüvenimi de zedeliyorlar yıkıcı eleştirileriyle. böyle olanlar siz ne düşünüyorsunuz? bunu görmezden gelmek çok zor çünkü huzursuz ve yetersiz hissettiriyor.