Já.. ik weet het niet meer.

Het is veel aan het worden en ik kan er eigenlijk met niemand over praten.

Ik (man, 22 jaar) heb het al zwaar gehad in mijn jeugd. Slechte thuissituatie, geen vader (nooit gekend). Geen liefde gekregen als kind altijd maar 'dat ene ongewenst ding' geweest. Uiteindelijk in een pleeggezin geplaatst. En nu woon ik al bijna twee jaar alleen.

Ik heb al jaren dezelfde vriendin (20), dat was de dochter van de vader van mijn pleeggezin. En we hadden een geweldige tijd toen. Alles was perfect, ik zag eindelijk wat leven was en hoe. Ik studeerde af, ik begon met werken, onze relatie was fijn. Het plaatje begon eindelijk ook voor mij te kloppen.

En nu. Nu heb ik het gevoel dat alles terug inzakt. Ik ben op wachtlijsten geplaatst voor pyschische ondersteuning, die helaas lang duren. Maar kan wel al terecht bij een tijdelijke begeleidster waar ik tot twaalf gesprekken per jaar kan doen. En die verlopen oké. Maar ik kan niet alles vertellen wat ik nu neerschrijf. Ik kan dat niet, het lukt me niet.

Het zit zo: Ik ben dus al jaren (sinds 2019) samen met mijn vriendin. We hebben betere tijden gekend en het is al eens tussen ons stroef verlopen en we hebben elkaar ook even niet meer gezien. Dat was voor mij destijds even beter. Ik kon het allemaal niet meer aan.

Het is altijd een fijne dame geweest maar nu.. ik weet het niet meer. Alles komt precies van één kant. Ze woont bij mij. Sinds de zomer van vorig jaar en sinds mei wettelijk (dus ook pas vanaf mei dit jaar betaald ze mee). Ik ben na ik ben gestart met pleegzorg pas begonnen met sparen, werken... (Mijn moeder nam alles af en laat/liet ook niets over.). Dus ik ben het gewoon om hard te werken voor iets. Ik werk ook ontzettend graag en doe dat nog het liefste. Maar zij doet alsof alles gewoon kan. Ze wilt constant gaan winkelen, ze heeft geen besef van geld. Ze zorgt ervoor dat we altijd geld uitgeven of moeten uitgeven en dan is het vaak nog uit mijn portefeuille. Als we bijvoorbeeld een dagje niks doen is het constant zuchten en puffen dat ze zich verveelt. Als ik het huishouden doe dan ligt ze altijd in de zetel. Ze ruimt nooit op, of tegen haar goesting. Of met de nodige zucht. Mijn appartement is met haar tien keer zo rommelig geworden. Eten laat ze slecht worden in de koelkast, papiertjes op de salontafel, kruimels in de zetel (wordt er gek van!),...

Er scheelt altijd iets. En ik ben vaak het probleem of zo voel ik me althans. En ik trek het gewoon niet. Het geeft me teveel flashbacks naar vroeger toen ik eveneens niet gewenst was en alles verkeerd deed. En oké: we hebben ook onze goede dagen maar dan nog. Er gebeurd niets meer. Een goede dag is als we samen zijn weg geweest, er geld is uitgegeven dat we beter hadden kunnen sparen. En als ik dat zeg dan is het altijd: "Ja. Maar we hebben dat nog. Dat lukt wel. " Ze zoekt altijd manieren en ik krijg er geen speld meer tussen. Ze zal altijd het laatste woord moeten hebben, anders is ze slecht gezind en doet ze koppig als een kind van zes dat geen speelgoed krijgt in de winkel.

Ik zie haar graag, echt waar. Maar.. hoé? Hoe kan ik dit blijven combineren zonder zelf er onder door te gaan? Je kan toch geen relatie opbouwen op deze manier? Seksueel is er ook niets meer. Misschien één tot twee keer in de maand.., vroeger was dat óók anders. Soms vraag ik me af of ze me nog graag ziet of ik maar gewoon haar partner ben waar ze mee samenwoont.

We werken eveneens op hetzelfde bedrijf, ik heb alleen een hogere functie. En ook daarin loopt het altijd fout. Ze luistert nauwelijks, andere collega's hebben dit ook al gemerkt en zeggen dat dit niet oké is: en ik weet dat. Maar wat kan ik doen als ze niet luisteren? Thuis wilt ze ook altijd alles te weten komen. Maar ik vertel weinig want het zijn haar zaken niet en dan is ze bokkig. Dan is het: "Ja. Aan mij zeg je het toch niet." Já nee. Tuurlijk niet: werk en privé hou ik graag gescheiden maar zelfs dat lukt haar niet. En als het op het werk fout loopt neemt ze dit mee naar huis en spreekt ze geen tot weinig woorden tegen mij. Aangezien ik vaak, door mijn functie, sneller af weet van zaken die zijn foutgelopen tussen (andere) collega's. Zo heeft ze altijd boel met een collega die ze niet gerust kan laten en opzoekt met een privé Tik-Tok account. En ik heb haar al zo vaak gezegd dat ze moet ophouden en gewoon moet genieten van haar vrije tijd maar.. ja. Ik weet het niet meer.

Het is vanalles. En ik heb het gevoel dat ik het niet meer kan bijhouden.

Ik heb het al zovaak aangeknoopt en er komt nooit iets van een oplossing uit. Het is dan vaak ruzie of veel tranen bij haar omdat ik zeg dat ze eens anders moet gaan opstellen. Qua gedrag (niet alles willen, mee actief zijn), qua huishouden (opruimen), qua werk (minder moeien/tevreden zijn) maar dit maakt écht niets uit.

Iemand advies? Iemand een herkenbare situatie?