Eenzaamheid is geen aandachtstekort maar een overdaad aan stiltes waar niemand in beweegt

Eenzaamheid wordt vaak neergezet alsof je gewoon wat vaker met mensen moet afspreken. Even bellen, de kroeg in of ga even de buitenlucht in. Maar het is niet de afwezigheid van mensen die het zo leeg maakt, maar h et is de afwezigheid van verbinding.

Je kunt met zes man aan tafel zitten en je alsnog voelen alsof je in een aquarium leeft, waar iedereen naar je kijkt maar niemand hoort wat je zegt. Je kunt een druk sociaal leven hebben en toch ’s avonds in bed denken: niemand weet echt wat ik voel.

Mensen denken vaak dat eenzaamheid iets is wat bij ouderen hoort of bij wat stille types. Geloof mij, het zit overal in alle klasse. Ook bij mensen met honderden reddit volgers, zelfs bij types die altijd grapjes maken.

Het probleem is niet het aantal mensen om je heen. Wat het is, het is het gebrek aan diepgang in de gesprekken, aan echte aandacht, aan het gevoel dat je ergens bij hoort zonder dat je je hoeft aan te passen.

Sommige mensen noemen het klagen, ik noem het een realiteit waar we collectief omheen draaien. Wat i merk is dat niemand wil toegeven dat hij zich afgesneden voelt in een wereld die 24/7 ‘verbonden’ is.

Eenzaamheid is niet altijd zielig. Het is gewoon rauw, menselijk en vaak onzichtbaar. En zolang we doen alsof je het kunt oplossen met een praatje bij de kassa of een appgroep over de buurt barbecue, blijven we het niet zien.

Hoe ervaar jij dit?