ΑΔΕΙΑΝΗ ΣΤΕΡΝΑ ΣΤΟ ΜΕΣΟΝ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

Η ΣΕΛΗΝΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΜΠΑΝΙΕΡΑ
ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΝΕ ΟΠΩΣ ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΙΣ ΤΡΟΜΑΞΑΝ
ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΠΕΡΠΑΤΑ ΠΑΝΩ-ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ
ΣΑ ΝΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑΝ
ΚΑΙ ΧΑΣΜΟΥΡΙΕΤΑΙ
ΓΙΑΤΙ ΣΤΕΡΕΨΑΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

ΓΕΛΑ
ΓΕΛΑ
ΓΕΛΑ
ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ
ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΟΙ ΘΕΟΙ ΓΕΛΑΝΕ ΧΩΡΙΣ ΔΟΝΤΙΑ
ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΡΑΜΕΛΑ ΜΕ ΚΑΡΦΙΤΣΕΣ
ΓΙΑΤΙ
ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΠΟ ΔΩ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ
ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΖΗΤΗΣΕ ΠΙΣΩ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
ΜΑ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΓΕΛΑΣΕ ΦΥΣΙΚΑ
ΣΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΑΝΑΔΕΣ ΜΟΥ

ΝΤΟΜΙΝΙ ΚΑΘΙΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ
ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ
ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΕΣ ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΓΕΝΝΗΘΕΙ
ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΚΑΝΩ ΝΟΗΜΑ ΣΤΟ ΘΕΡΙΣΤΗ
“ΦΥΓΕ ΤΩΡΑ, Η ΩΡΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΟΡΙΖΕΙ ΠΙΑ”

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑΜΑΓΚΟΥΤΣΙ
ΠΑΝΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΑΜΕΝΟΥΣ
ΤΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΡΩΤΑΣ —
ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ ΠΟΝΤΙΚΙ

ΤΗ ΝΥΧΤΑ
Η ΣΕΛΗΝΗ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΡΕΑΣ
ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΑΤΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΣΦΥΡΙΓΜΑΤΙΑ
Η ΣΑΡΚΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΚΛΗΡΗ ΣΑΝ ΚΕΛΥΦΟΣ
ΚΑΙ Ο ΠΟΝΤΙΚΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΚΙΑ
Η ΣΚΙΑ ΠΗΔΑΕΙ ΣΤΟ ΕΛΚΗΘΡΟ ΜΕ ΤΙΣ ΠΥΡΙΝΕΣ ΛΕΠΙΔΕΣ

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ
ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΗΞΕΡΕ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ

ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΜΗ ΜΟΥ
ΛΑΜΠΙΡΙΖΕΙ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΜΑΧΑΑΚΑΡΜΑΑ
ΚΑΙ ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΔΑΓΚΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΚΕΛΑΡΥΣΤΟΣ Ο ΗΧΟΣ

ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΕΝΑΣ ΜΑΓΟΣ ΣΤΟ ΧΑΜΜΑΡΜΠΥ
ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ

Ο ΗΛΙΟΣ ΜΑΣ ΕΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΠΙΑ
ΣΑΝ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΜΕ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ
ΜΑΛΛΟΝ ΞΕΧΑΣΕ ΟΤΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΘΩΟΙ

ΣΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΑΧΗ
ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙ ΤΗΣ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΣΚΟΥΡΟ
ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΜΜΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟ
Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ
ΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΦΩΝΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΝΩ ΚΑΠΟΥ ΣΤΗ ΜΑΝΙΛΑ
ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΕΦΤΑΣΕ
ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΙΘΥΡΑΜΒΙΚΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ
ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΥ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ