Thrive without friends?

Lately yung mga HS friends ko parang distant na. Sa aming apat kasi sila tatlo magkakasama sa isang school, naging cms din and magkasama ng bh and ako hindi naman kalayuan pero sobrang different ng scheds namin.

Di ko alam minsan parang naoout of place ako pag kasama sila. Kasi all they talk about is sila lang yung nakakaget sa context like yung scheds nila, ayaw nila na prof and cms nila ganun and minsan nasa gilid lang ako tahimik. Though natutuwa naman ako kasama sila meron lang talagang times na parang naleleft-out ako.

Kagaya ngayon, nung isang friend namin hindi makasama sa gala hindi kami tumuloy. Ngayon na hindi ako makasama rekta sabi nung isa “sige tayo nalang” alam niyo yung feeling na parang unwanted ako dito ah.

Hindi ko sila kaya icutoff kasi sobrang petty ng reason naman, hehe 7 years din kami magkasama ayoko naman itapon lang yun basta-basta. Gusto ko man iopen-up baka mamasamain din nila.

Lately mas nafefeel ko yung true friendship sa mga college friends ko. Even sa heartbreaks nandun sila ready ako icomfort and may sense yung mga advices. Pero pagdating sakanila wapakels isa lang rereply tapod sasabihin lang “okay lang yan”.

Di ko talaga maiwasan macompare sila sa college friends ko kasi ibang level yung maturity nila eh. Alam mo yung mga college friends mo marerealize na nagccare sila talaga sayo kasi hindi ka iiwan, hindi ka ileleft-out. Siguro ganyan talaga pag tumatanda na no? hahaha Una ako ggraduate sakanila since 3 years lang course ko. Di din kami masyado nagttalk about future kasi wala naman silang concrete plan talaga, as long as makaabbroad daw go. Hay di ko alam