Yalnızlık ve sevilmeme

Merhaba, yalnızliga nasıl alistiniz? Nasıl kabullendiniz mesela ve sevilmeden yaşamaya nasıl alistiniz? Hayatımda sanırım kötü bir dönemin en başındayım. Ailem tarafından gereksiz eziliyorum ve kimsenin bana karşı bir merhameti yok. Arkadaşlarım var fakat çok görüşmüyoruz ben yazmazsam bir sohbetimiz olmuyor. Karşı cins biriyle konuşurken de gereksiz bir şekilde bağlanıyorum. Hatta beni asagilayip dalga geçenlere daha çok bağlanıyorum ve bu bana acı veriyor. Kimsenin tercihi olmayı geç seçeneklerinde bile yokum. Kimsenin bana karşı bir çabası yok mesela. Ailem, sevgilim direkt yüzüme "senin varlığın da yokluğun da benim için aynı" dediler ve hayatıma bakınca gerçekten de öyle. Böyle şeyler yaşayan varsa nasıl başa çıktınız?