“Gerçek haz, ruhun dinginliğidir; şarap, yemek, şehvet yalnızca kısa bir sarhoşluktur.”

Seneca geçici hazlara karşı gelmiş kalıcı bir dinginliği yüceltmiştir. Sürekli zevk peşinde koşmanın insanı köleleştirirmesinden bahsetmiştir.

Ama mesele şu: Eğer arzular doğamızın bir parçasıysa, onu karşı gelmek gerçekten bilgelik midir? Yoksa “anı yaşamamak” mıdır?