Hiçlik, hiçbir şeyin olmama durumu
O kadar yol katettiniz. Sarı duvarlı açlık labirentini geçtiniz, [karlar içinde](https://www.reddit.com/r/ArkaOdalar/s/xw7IP67mtN) hayatta kaldınız, [sahte cennete](https://www.reddit.com/r/ArkaOdalar/s/WDGaTMxsgy) anmadınız ve [insan aklının almadığı bir yerden](https://www.reddit.com/r/ArkaOdalar/s/4JIop59ViA) hayatta kalarak çıkmayı başardınız. İşte ödülünüz, hiçlik. Çünkü hiçbir şey, insana hiçlikten daha iyi gelemez. 

İlk adım attığınız anda kendinizi simsiyah bir yerde buldunuz. Yeryüzü, gökyüzü, gözünüzün alabildiği her şey sonsuza kadar uzanan bir siyahlıkla kaplı. Açlık hissetmiyorsunuz, susuzluk hissetmiyorsunuz. Sadece hiçliğin soğuk rahatlığını kucaklıyorsunuz. 
Biraz yürüdükten sonra gökyüzünde bir şey farkediyorsunuz. Uçan, sis gibi, ince bir şey. Bir Gözcü. Bu varlıklar, çoğu zaman bilinçlerinin olduğunun farkında bile olmadan hiçlikte dolaşırlar. Niye buradalar, bilinmiyor. Sadece bir "varoluş" gördükleri an gerçekliğin farkına varırlar. Ya da bir ruh, bu lanetli gerçeklikte ilk defa varolduğu zaman.

Yürümeye devam ediyorsunuz. Sonra devam, devam ve devam. O an oldukça boş zamanınız oluyor. Düşünüyorsunuz, acaba Seviye 0'da tanıştığım o kıza ne oldu? Düşünüyorsunuz, acaba Seviye 1'deki grubuma ne oldu? Düşünüyorsunuz, acaba ailem şuan ne yapıyor? Düşünüyorsunuz, acaba evdeki köpeğime ne oldu? Düşünüyorsunuz, canını aldığınız onlarca insanın sizden bir farkı var mıydı? Düşünüyorsunuz, bütün bunlar ne için? Neden birbirimizi öldürmek zorundayız? Düşünüyorsunuz, öldürdüğünüz insanların tıpkı sizin gibi bir ailesi, evde bir gün onların dönüşünü bekleyen çocukları var mıydı? Düşünüyorsunuz, acaba buraya düşmeseydik neler yaşardık? 

Düşünüyorsunuz, düşünüyorsunuz ve düşünüyorsunuz... Kafanız çok karışık. Mutlu olmanız gerektiğini düşünüyorsunuz, ama mutlu falan değilsiniz. İçinizde bir hüzün, bir hayal kırıklığı var. Belki de buraya ailenize tekrar kavuşmak için geldiniz. Ama gördüğünüz şey sadece bir hiçlik. Huzurlu, güvenli ama boş bir hiçlik. 

Yürüyorsunuz. Saatlerce, günlerce, haftalarca... En sonunda, bu düşüncenin size ait olmadığını düşünseniz de, durumu kabulleniyorsunuz. Sonuçta başka ne yapabilirsiniz? Ne geri dönebilir ne de ilerleyebilirsiniz. Yaptığınız her şey, bütün hayatınız, artık gerçekten anlamlı mı? Gerçekten bir anlamı var mı? Düşüncelerinizi
bağırıyorsunuz ama cevap veren tek şey hiçliğin sessizliği. 

Günler geçtikçe zihniniz bulanıyor. Daha doğrusu değişiyor. Zamanla artık her şeye farklı bir bakış açısıyla bakıyorsunuz. Arka Odalar'a bakış açınız değişiyor. Onu artık tek bir varlık gibi, bir oyun gibi görüyorsunuz. Ucunda zafer olmayan kanlı bir oyun. Her şey gerçeklikten köpük hissettiriyor. Ölemiyorsunuz, ilerleyemiyorsunuz, sadece hiçlik ve siz. Soğuk, huzurlu ve yalnız. 

Zamanla artık her şeyin bittiğini, bu soğuk karanlıkta solup gideceğinizi düşünüyorsunuz. Kaç gün oldu? Saymayı bıraktınız, ki saydıklarınızın doğruluğu da tartışılır. Fakat artık önemli değil. Dizlerinizin üzerine çöküyor, gözlerinizi kapatıyorsunuz. Gördüğünüz şeyle arasında pek bir fark yok, ama en azından böyle dinlenebilirsiniz. 

Tarifsiz bir zaman sonra, gözlerinize bir ışık çarpıyor. Şaşkınlıkla gözlerinizi açıyorsunuz. Bulunduğunuz yer, gözün alabildiğince uzanan asfalt bir yola dönüşmüş. Yukarı bakıyorsunuz. Yolun kenarına belirli aralıklarla mavi ışıklar düşüyor. Sokak lambası gibi görünseler de kaynakları yok. Bizzat hiçliğin içinden ışık yayıyorlar. 

Işıklara baktıkça yüzünüzde bir gülümseme oluşuyor. Zihninizdeki her soru, her şüphe, her hastalık, her dert... Hepsi bir bir çözülüyor. Anlamadığınız ama sorgulamaktan aciz olduğunuz şekilde. Gözünüzü tekrar yola dikiyorsunuz. Yüzünüzdeki gülümsemeyle, her zamankinden daha dik şekilde, yavaş yavaş yürüyorsunuz. Acele etmeden, sakince, yolun keyfini çıkararak. Her ışık, size ayrı bir mutluluk veriyor. Tüm geçmişinizi aklınızdan siliyorsunuz. Artık sadece yol ve siz varsınız. 

Tebrikler

İşte gerçek ödülünüz

Huzur, 

Sessiz

Soğuk 

Yalnız

Level 4 - Son