İnsan mı (Kim ki o Neye Benziyor)

Amansız bir fırtınaya yakalanmış gibiyim. Ben deliyim ve ben tütünün tiryakisiyim. Kimseye köle değilim, bana kimse kul değil, Efendim değil kimse; ben değilim kimseye hamal.

Doğdum, geldim şu dünyaya, bi çare. Üç gün kalıp gideceğim, tutuşamam ki yare. Yol dikenliymiş, gidemezmişim, bunlar bahane. İnsan içinse eğer, ne gül dikerim, ne de lale.

Güneşe taparcasına bakanlar, Seçtiklerini ilah edinenler, Zora düştü mü, babasını bile satanlar, Ve ateşi gördü mü, fellik fellik kaçanlar.

Size ne demeli, nedir size yakışan? Yoksa şeytan mıdır sizinle bakışan? Tanrı hanginizi cennete alacak şimdi? Bence sizin ruhunuz cehennemindi.

Dünyadır alçak olan yer. Sevgiye yer yok, aşk muamma burada. Zulüm olmuş ellerde alışkanlık, Yakışır mı insana cellatlık?

Sonunda sona yaklaştık. Aradığınız Mehdi bile kaçtı sizden. Vazgeçti İsa inmektin. Dünya Deccal’a kaldı, herkes kaçtı hakikatten.

Doluyum bugünlerde, gelme üstüme, azizim. Baksana, ortalık cahil dolu, ben çaresizim. Oraya bak, ay bile karanlığa gömüldü. Ben de şimdi iki karış toprakta acizim.

Acaba gelir mi bu romanın sonu? Biter mi bu acılar sendromu? Bak işte, kırdılar kanadımı, kolumu. Bittik işte; bu sorduğunda, soru mu?

Kirlenmeye yüz tuttu kalpler, Çığlıklar duyulmaz oldu. Gözler görmez, kulaklar işitmez oldu. Bulutlar yağmurla doldu, Fakat temizleyemedi günağını insanoğlunun.

(Yunus Akkman)