Size bir anımı anlatmak istiyorum

Ben evin tek çocuğuyum. Yaklaşık bir ay önce, gece tuvalete kalktığımda hayatımın akışını değiştirecek bir şey yaşadım. Işığı açtığım anda kendimi hastane yatağında buldum. Meğer evdeki eski kombi gaz kaçırıyormuş. Doktorların söylediğine göre, ölümden kıl payı dönmüştüm.

Ancak bu olay bana ucuz patlamadı. Zehirlenmenin etkisiyle geçici bir görme kaybı oluşmuştu. Doktorlar bunun üç ayda da geçebileceğini, üç yılda da sürebileceğini söyledi.

Derken iki hafta önce uyandığımda bir farklılık hissettim. Evet… Artık tekrar görebiliyordum. Heyecanla annemle babama sürpriz yapmaya karar verdim. Annem beni kahvaltıya çağırdı; kapının önünde babamın çantasının olduğunu söyledi. Ben hâlâ “körmüş” gibi davranıyordum, onun için o çantayı görebilmem mümkün değildi.

Evin içine girdiğimde şaşkına döndüm. Annem ve babam kendi hâllerinde tuhaf davranıyordu. Fark etmesinler diye kör rolümü sürdürdüm. Annem kirazlarına reçel sürüyor, babam ise annemin kirazlarını emerek “Reçel bir harika olmuş aşkım,” diyordu. Annem ekmeğine krem peynir sürecekti ama bıçağı unutmuştu. Babam ona “Dur hayatım,” diyerek yardımcı oldu. Krem peynir kabına yarrağını sokup annemin ekmeğine sürdü. Babamın yarrağınında kalan peyniride annem yalayarak temizledi Sonra babam bana dönüp, “Oğlum, sen de ister misin?” diye sordu. “Yok baba, peynir yemeyeyim ben, sağ ol,” dedim.

Kahvaltı boyunca böyle tuhaf ve alaycı denilebilecek hâller içindeydiler. Aradan iki hafta geçti ama hâlâ beni kör sanıyorlar. Evde ise her zaman cıbıldak dolanıyorlar garip davranışları devam ediyor.