Decartes'ın sorunu

Decartes nasıl olurda herşeyden şüphe edebiliyorken kendi zihninden şüphe etmiyor sonuçta duyuları onu nasıl kandırıyorsa zihnide düşünceside onu yapabilir sonuçta düşüncesinin, zihninin sahip olduğu ontolojik değer duyularınkiyle aynı. örnek vermem gerekirse görme duyumuz yine sonuçta zihnimizde işlenir bize o bilgiyi verir zihnimizdeki düşünce ise bundan farksız değildir bu sefer sadece zihin vardır arı şekilde, tamam belki doğruluğunu, kesinliğini etki eden faktörlerin sayısı azaldığından doğruluk artabilir ama zihin ne ki, biz ona güvenelim toprak neyse, su neyse taş neyse, oda o. (gerçekten çok kötü analttım hem yazım yanlışlarıda var beni mazur görün acizim hepiniz gibi :)