halbuki bana ne de güzel gülmüştün öğle arasında, hatırlar mısın diye sorarım kendime bazen. sana soramam çünkü zaten sana ulaşamayacağımı biliyorum. biliyorum bu yazdıklarımın da hiçbir anlamı yok senin yokluğunda.

çok şey istemedim senden. o sıcak gülümsemen yetti çünkü. belki bu satırlarda kaybolan benliğimi günyüzüne çıkarıyorumdur. kim bilir belki de korkak kişiliğimden kaçıyorumdur kelimelerin gücünün arkasına sığınarak.

sen şimdi ellerdesin. bilmem kiminlesin. benimle değilsin. benimle olsaydın ben burda olmazdım. ben burdaysam bil ki sen yoksun yanımda. o boşluğu kimse dolduramayacak aslında. sen doldururdun olsaydın ama yoksun işte.

seni de kaybettim kendi kişiliğimi de. bu kadar üzücü olmalı mıydı sevgilim sorarım sana. sen duymazsın belki ama. bir gün olacak geleceğim karşına. sen o zaman değişmiş olacaksın o anda. değişmiş ve parçalanmış bedenim bir soğukluk duygusuyla dolacak.

derin derin iç çekmeye devam edeceğim ben. sen ise hayatının adamıyla fingirdeşeceksin. hayır kıskanmıyorum. yanlış anlama seni seviyorum. sevgimin esiri oluyorum. zihnimin ise kölesi. senin ise hiç değer vermediğin bir toz tanesi.

görmezsin, bakmazsın buralara. baksan bile fark etmezsin bu kadarını. birden yok olurum belki ben de senin gibi. hiçbir şey yaşanmamış gibi olur.

uselessneethikikomori - 05.26 sustu bu gece karardı yine ay dinlerken size uzanan umarım ki kalbinize dokunan hikayeler.

[](https://www.reddit.com/submit/?source_id=t3_1pdo56w)

yaşanamamış aşk hikayem part 2 - görünmezlik ve dışlanmak üzerine