Goede vriendin kan geen baan krijgen en begint zich steeds somberder te voelen. Ik voel steeds meer frustratie.

Ik vind dit een hele lastige situatie, want ik leef met haar mee, maar merk ook dat mijn irritatie langzaam groter wordt omtrent de situatie.

Mijn vriendin A en ik hebben allebei in 2024 dezelfde studie afgerond: docent beeldende kunst en vormgeving. Daarvoor hebben we allebei mbo gedaan en we hebben altijd naast onze studie gewerkt. Tijdens mijn afstuderen ben ik al begonnen met solliciteren, en ik heb haar aangeraden hetzelfde te doen, maar daar had zij toen geen ruimte voor.

Na ons afstuderen had ik vrij snel een baan, terwijl zij nog niets had. Na een paar weken vond ze een invalbaan in het onderwijs, maar eigenlijk gaf ze steeds aan dat ze dit niet wilde blijven doen. Ze wil liever in een museum of iets vergelijkbaars werken. Dat is lastig om tussen te komen, en je kunt niet zomaar stoppen met werken om alleen daarop te focussen vanwege de vaste lasten. Toch heeft ze die keuze gemaakt.

Nu zit ze al ongeveer driekwart jaar thuis, in de WW (bijna op), en ze klaagt veel dat ze nog steeds geen baan heeft. Het onderwijs blijkt ook niet meer niet te lukken. In het begin heb ik haar geholpen met solliciteren en zelfs geholpen aan haar vorige baan, maar alles wijst erop dat ze eigenlijk niet in het onderwijs wil werken. Ze weigert ook om tijdelijk weer in een winkel te werken of haar oude beroep op te pakken en wil iets gaan doen in de kunsten.

De WW is laag, dus als we samen iets doen betaal ik meestal. Ik maak me zorgen om haar en ik vind het naar voor haar situatie, maar ik merk dat ik steeds meer gefrustreerd raak. Ze is gezond, kan prima werken, maar haar eisen en haar trots lijken haar in de weg te zitten.. ze wil bijvoorbeeld minimaal €3.000 netto verdienen als ze al een baan aanneemt. Dat maakt me machteloos en ik merk dat er meer afstand ontstaat. Ik weet niet goed hoe ik hier als haar vriend mee om moet gaan.