Dumudugo (Written while listening to Multo by Cup of Joe)

medj bad grammar hehe sorry po

Pasensya na talaga kapag magulo ang pagpapahayag ko. Parang ako lang, parang damdamin ko. Punit, pangit, pero tumitibok pa rin para sa’yo. 

Alam ko naman na masakit at delikado magmahal. Alam ko yun. Pero mas masakit kapag hindi ka mahal, kapag ikaw lang ay may nararamdaman para sa isang tao. Lalo na kapag ang lapit nila sa’yo. Diyos ko, ang lapit mo. 

Ang sakit, no? Nandiyan siya lang palagi, pero alam mo na talaga na wala ka nang pag-asa sa kanila. Pero ang hirap kapag ang lakas ng tibok ng puso mo, kapag dumudugo at umaapaw ang damdamin na ayaw mong maramdaman araw-araw. 

Ayaw talagang tumahimik ang puso ko. Kahit sa katahimikan ng gabi, damang-dama ko talaga ang kahidlaw ko sa iyong ngiti, iyong sagradong tingin na hindi ko makakalimutan. Matagal na kitang inaasam. Ang pananabik ko ay kumakain sa aking utak. Hindi na ako maka-isip ng maayos. Ikaw lamang ang nasa isip at kalagitnaan ng pagkatao ko.

Pero alam ko, alam ko na ayaw mo sa akin. Hindi mo ako mamahalin. Hindi magiging tayo, hindi mo ako paaasahin. Hindi ka ganyan, alam ko. Parang binibigyan mo ako ng dahilan para umasa araw-araw, pero alam ko naman na wala kang intensyon. Hindi mo naman kasalanan. Kasalanan ko, kasalanan ng puso kong ayaw tumigil, itong damdamin ko na sumosobra na. 

Pero pwede lang naman ako mag-isip habang malapit ka pa sa akin, di’ba? Hindi naman masama managinip. Managinip na tayo. Managinip na ang puso mo’y para sa akin din. Pero alam ko naman ang totoo.

Hindi ko naman sasabihin sa’yo ang totoong sentimyento ko. Kahit alam mo na, hindi ako aamin. Hindi ko hahayaang makita mo ang puso ko, ang punit na kaluluwa ko. Kahit nanginginig na ako sa pagpigil. 

Hahayaan ko lang na mawala ka sa buhay ko. Hayaan mo na lang din ako na lumayo ng tahimik. Wala ka namang pakialam sa akin. Pero ang hirap talaga itago ang dumudugong damdamin ko na ayaw kong makita mo.

At kung sakaling makita mo akong namumutla at nanghihina, wag ka nang mag-alala.

Hindi ko sasabihin sa’yo kung bakit. 

Pero kakagatin at lalamunin ko ang damdamin ko, ang hugot na ito. Lunukin ko na lang ang pagkabalisa ko kapag nakikita kita, para hindi mo maririnig ang malakas na tibok ng puso ko na matagal ko nang dapat pinatay.

Totoo naman, eh. Dumudugo ang puso ko para sa’yo. At kung kailangan–at alam ko na kailangan, ako na rin ang tatapos sa pagdurugo nito.