ramajano balakando sarga 2

1.2.1

La virtanima granda saĝulo parolspertulo [Valmikio] kune kun sia disĉiploj, aŭdinte tiun parolon de Narado, honoris [lin, Naradon].

1.2.2

Tiam Narado, [la dia saĝulo], [laŭdeve honorita] de li, adiaŭinte kaj [ricevinte permeson], iris al la ĉielo.

1.2.3

Tiam, post kiam Narado iris al la diomondo, la saĝulo atingis la bordon de la rivero Tamasao, ne malproksime de la Gango.

1.2.4

La granda saĝulo Valmikio, atinginte la bordon de la Tamasao kaj vidinte vadejon sen koto, parolis al la disĉiplo staranta apude.

1.2.5

"Ho, Bharadvaĝo! Vidu ĉi tiun vadejon, kiu estas ĉarma, senkota, kaj kun klara akvo, samkiel la menso de virta homo."

1.2.6

"Ho, filo! La akvopoto estu demetita. Mia arboŝela vesto estu donita al mi. Mi eniros ĉi tiun bonegan sanktan vadejon de la Tamasa."

1.2.7

Tiel alparolite de la [grandanima] Valmikio, la [obeema] Bharadvaĝo donis la arboŝelan veston al tiu saĝulo, sia guruo.

1.2.8

Li, [kun regitaj sensoj], preninjte la arboŝelan veston el la mano de la disĉiplo, vagis, ĉie rigardante tiun [vastan] arbaron.

1.2.9

Li [senskontrolulo] Valmikio preninjte la arboŝelan veston el la mano de la disĉiplo, vagis, ĉie rigardante tiun [vastan] arbaron.

1.2.10

Ĝuste dum li rigardis, ĉasisto, [pekintenca] kaj [malamplena], mortigis la virbeston el tiu paro.

1.2.11

Sed la kunulino de tiu kranbirdo, vidinte lin mortigitan, sangokovritan kaj tordiĝantan sur la tero, ekkriis kompatan krion.

1.2.12

Ŝi, la kranbirdino, ja estis disigita de sia edzo, tiu birdo, kiu estis ŝia [kunulo], [kuprokapa], [pasiplena], [flugilhava], kaj [kun kiu ŝi ĉiam estis].

1.2.13

Tiam, vidinte tiun birdon [faligitan] de la ĉasisto, kompato ekestis en tiu [virtanima] saĝulo.

1.2.14

Tiam tiu saĝulo, observinte la [plorantan] kranbirdinon kaj pensante, "Ĉi tio estas maljustaĵo," parolis ĉi tiun eldiraĵon [pro kompato].

1.2.15

"Ho, ĉasisto, ĉar vi mortigis unu el la kranbirda paro, [pasitrompitan], vi neniam atingos famon!"

1.2.16

Parolinte tiel, li, [meditante], pensis en sia koro: "Kio estas ĉi tio, kion mi, [suferanta] pro funebro por ĉi tiu birdo, eldiris?"

1.2.17

Tiu [tre saĝa], [inteligenta], [elstara saĝulo], pensante kaj farinte decidon, diris ĉi tiun frazon al la disĉiplo.

1.2.18

"Tio, kio eliris el mi, [suferanta pro funebro], estu ŝloko, kiu estas [metrike bindita], [kun egala nombro da silaboj], kaj [kun la ritmo de kordinstrumento]—kaj ne alie."

1.2.19

La [ĝoja] disĉiplo akceptis la [nesupereblan] frazon de la parolanta saĝulo. Kaj lia guruo kontentiĝis pri li.

1.2.20

Tiam tiu saĝulo, farinte sian ritan banon en tiu sankta vadejo [laŭ la reguloj], ja revenis, [pensante] pri tiu sama afero.

1.2.21

Tiam Bharadvaĝo, la [humila] kaj [skribosperta] [disĉiplo] de [la saĝulo] Valmikio, preninjte la [plenan] akvopoton, sekvis lin de malantaŭe.

1.2.22

Li, [la scianto de la darmo], enirinte la ermitejon kun sia disĉiplo, sidiĝis kaj, [enpensiĝinte], ankaŭ kreis aliajn rakontojn.

1.2.23

Tiam Brahmao, [la Mondfarinto], [la mastro mem], [la kvarvizaĝa], [kun granda brilo]—venis por vidi tiun elstaran saĝulon.

1.2.24

Tiam Valmikio, [parolregita] kaj [treege mirigita], vidinte lin, subite ekstaris kaj, iĝinte [pia kaj kun kunmetitaj manoj], staris.

1.2.25

Li, Valmikio, laŭrite kliniĝinte al li kaj demandinte pri lia senŝanĝa bonfarto, adoris tiun dion per akvofero por liaj piedoj, per sidloko, kaj per salutoj.

1.2.26

Tiam la Sinjoro Brahmo, sidiĝinte sur la [alte honorita] sidloko, poste oferis sidlokon al Valmikio, [la granda saĝulo].

1.2.27

Tiam, kiam li, la dio Brahmao, la [mondavo] persone, sidiĝis, li (Valmikio), [permesite] de Brahmao, ankaŭ sidiĝis sur sidloko.

1.2.28

Valmikio, [enpensiĝinte] kun la menso fiksita sur tiu afero, pripensis la kruelan agon faritan de la [pek-anima] [malamikema] ĉasisto.

1.2.29

Denove funebrante pri tio, ke la ĉasisto mortigis senkaŭze tian [dolĉesonan] kranbirdon, li, Valmikio, alparolante la kranbirdinon, eldiris ĉi tiun ŝlokon.

1.2.30

Tiam Brahmao, [ridetante], parolis al tiu elstara saĝulo, Valmikio, kiu estis denove [enpensiĝinta] kaj [funebranta].

1.2.31

"Ho, Braman-saĝulo! Tio ja estas komponita de vi kiel ŝloko; pri tio ne estu dubo. Ĉi tiu parolo elfluis el via (buŝo) nur laŭ mia volo."

1.2.32

"Ho, [plej bona el saĝuloj], Valmikio! Vi verku la [tutan] rakonton pri Ramo, kiu estas [virtanima], [dia], kaj [saĝa] en la mondo."

1.2.33

"Rakontu la historion de tiu firma kaj saĝa Ramo—la sekretan kaj la publikan, aŭditan de Narado."

1.2.34

"Rakontu la tutan historion pri Ramo [kune kun Saumitro], pri ĉiuj Rakŝasoj, kaj pri Vaidehio, kaj la [publikan] kaj la [sekretan]."

1.2.35

Kaj ĉio, kio estas [nekonata] de vi, fariĝos konata. En ĉi tiu poemo, neniu vorto via estos malvera.

1.2.36

"Verku la [sanktan], [ĉarman] rakonton pri Ramo, [binditan per ŝlokoj]. Dum la montoj kaj la riveroj restos sur la tero, tiom longe tiu rakonto restos (en la mondo)."

1.2.37

"Ho Valmikio! La rakonto pri la Ramajano disvastiĝos inter la homoj tiel longe, kiel la rakonto pri Ramo, [verkita de vi], disvastiĝos."

1.2.38

"Ho Valmikio! Vi loĝos en miaj mondoj [supre kaj malsupre] tiel longe." Tion dirinte, la sankta Brahmao [malaperinta estis] tie mem. Poste tiu [respektata saĝulo], [kun siaj disĉiploj], [pleniĝinta estis de miro].

1.2.39

Tiam ĉiuj liaj [disĉiploj], [ree kaj ree], [ĝojiĝantaj] kaj [tre mirantaj], [kantintaj kaj dirintaj estis ĉi tiun verseton].

1.2.40

Tiu [verso], kiu estis [kantita] de la [granda saĝulo] Valmikio per [kvar egal-silabaj piedoj], per [ripetita eldirado], [denove atinginta estis la staton de verso].

1.2.41

Ĉi tiu penso ekestis en tiu Valmikio, [kun purigita animo]: "Mi verku la [tutan] Ramajanan poemon per tiaj (ŝlokoj)."

1.2.42

Tiam tiu [fama] kaj [noblemensa] [saĝulo] Valmikio verkis la [fam-faran] poemon de la [glora] Ramo, per centoj da [egal-silabaj] ŝlokoj, kiuj estis [ĉarmaj] kaj havis [noblajn metron, sencon, kaj vortojn].

1.2.43

Aŭskultu la rakonton de la Raghu-estro kaj la mortigon de la dek-kapa, [verkitan de la saĝulo], [kun ĝustaj kunmetaĵoj kaj sandhioj], kaj [binditan per frazoj kun ekvilibra kaj dolĉa senco].