hayal kırıklığı

ne iyi niyetli insanların yardım çabalarını elimin tersiyle iter gibi konuşmak istiyorum ne de umutlu bir bakış açısından faydalanabilecek insanların önünde duran engel olmak istiyorum. ama belki de bazen hiç geçmiyordur bazı hisler, çözülebilir nedenleri yoktur.

depresyonum yedi yıldır devam ediyor; bu süreçte acımın ağırlığı, nedeni ve dışavurumu değişime uğradı. kendi küçük dünyamın problemlerinin yanı sıra dış dünyanın problemleri de göğsümde karabasan gibi oturuyor. sanki bu duygu beni öylesine oydu ki geriye benden kurtarılabilecek hiçbir şey kalmadı.

değiştirmeye gücümün yetmediği şeyler için endişelenmemeyi ve yetersiz hissetmemeyi beceremiyorum ben. üzüntünün, bunun sonucunda kabuğuma çekilmenin bir şeyleri iyi etme anlamında hiçbir pratik faydası olmadığını bildiğim hâlde engel olamıyorum. diğerlerinin sıkıntılarını paylaşmazsam onların cefasına sırt dönüyormuş gibi hissediyorum. ve dünyada taşımak için çok fazla acı var, altından kalkamıyorum.

hayal kırıklığı hissettiğim yegâne duygu hâline geldi desem yeridir. her şeye ve herkese kırgınım, kendim de dahil olmak üzere. çok küçük, ya da en azından görünüşte ben hariç herkesin küçük bulduğu şeyler karşısında bile çok yoğun hayal kırıklığı hissediyorum. beklentilerden kurtulamıyorum. kişisel problemlerimin bir şekilde üstesinden gelmeyi başarabilseydim bile içimde toplumun bir parçası olmaya dair heves kırıntısı kaldı mı emin değilim. böyle bir dünyada neden kendime yer edinmem gereksin, bunu neden isteyeyim anlamıyorum. insan olmayı sevemiyorum da beceremiyorum da.

kitaplar, filmler, şarkılar... insan eli değmiş her şey bana herkesin her gün ne çok şey sırtlanarak bir şeylerin üstesinden gelmeye çalıştığını hatırlatıyor. tükenmiş hissediyorum. buna rağmen, eskisi gibi zevk vermeyi çoktan bırakmış olsa da, hem alışkanlıktan hem de zihnimi meşgul tutmak adına elimden kitabı, kulağımdan kulaklığı eksik etmiyorum. ama sanırım artık severek yaptığım tek şey doğada yürüyüş yapmak kaldı. yalnızca kimsenin olmadığı yerlerde yürüdüğümde, bir ağacın altına uzanıp saatlerce yaprakların salınışını izlediğimde, ancak o zamanlarda huzura yakın bir duygu deneyimliyorum. bazen yalnız hissediyorum ama başkalarıyla olduğum zamanlardaki kadar değil.