Ik heb nog maar 10 dagen en de druk wordt me te veel.

Ik word er echt een beetje moedeloos van. Kennen jullie dat gevoel, dat je een fout uit het verleden hebt gemaakt en dat die je nu keihard komt inhalen?

Ik was een paar jaar geleden nogal... laten we zeggen, onbezonnen.

Ik dacht dat ik alles wel aan kon en hield geen rekening met de consequenties. Nu zit ik met de gebakken peren. Er is een type in de buurt die me letterlijk op de hielen zit. Hij is arrogant, denkt dat hij de perfectie zelve is, en hij heeft al een paar van mijn vrienden compleet mentaal (en fysiek) gesloopt.

Het ergste is nog de druk die ik op mijn kind leg. Hij is nog zo jong, maar ik zie dat hij meer potentie heeft dan ik. Ik heb hem de afgelopen tijd meegenomen naar een nogal intensief "retraite" om hem voor te bereiden op wat er gaat komen, maar ik voel me soms zo'n slechte vader. Terwijl ik dit typ, probeer ik te ontspannen en een beetje te vissen om de zenuwen de baas te blijven, maar de klok tikt.

Ik weet dat iedereen op mij rekent als de grote redder, maar eerlijk? Ik denk dat ik de handdoek in de ring gooi en het stokje aan hem overdraag. Ik heb er wel vertrouwen in, zolang hij maar niet over de rooie gaat en de boel opblaast.

Ik ga nu nog even flink bunkeren bij een buffet, want over een paar dagen moet ik naar die arena om te kijken of die Cell echt zo "Perfect" is als hij zelf beweert.