Wat denken jullie?

Ik wil jullie bedanken voor de vele informatie dat ik al heb gekregen. Ik wilde nog wat andere dingen vragen om misschien wat perspectief te krijgen op de situatie.

Ik ben 26 nu en had de Wajong aanvraag een paar maanden terug gedaan voor borderline, een angststoornis, een paniekstoornis, chronische depressie en chronische migraine. Na heel wat jaren therapie waren mijn klachten dusdanig verslechterd dat ik was uitgevallen tijdens de laatste behandeling. Sindsdien heb ik een de-realisatie stoornis ontwikkeld en verkeer ik in een burn out. Ik lig de hele dag op bed te rusten, heb paniekaanvallen, hartkloppingen en geen energie meer. Tijdens mijn Wajong aanvraag dacht het uwv dat ik autisme had. Want ze vonden mijn klachten patroon daar veel beter bij passen. Er kwam uit het onderzoek inderdaad autisme met de angstoornis, paniek, somatische klachten en depressie als gevolg van overbelasting.

Met veel moeite volg ik nu psychoeducatie online vanuit huis wat amper te doen is want ik zit zo deep in een burn out. Na een uur psychoeducatie lig ik drie dagen op bed met migraine.

Ik weet niet wat ik nog realistisch kan verwachten dat gaat veranderen in mijn situatie met deze nieuwe diagnose. Het uwv had al besloten dat ik nu geen arbeidsvermogen heb. Maar ze wilde nog het onderzoek afwachten vanwege duurzaamheid.

Omdat autisme is aangeboren bestonden die klachten al voor m’n 18e. Over 2 jaar zou dus al de duurzaamheids criteria behaald zijn. Ik weet niet of ik binnen nu en 2 jaar zodanig hersteld ben van alle verkeerde therapie en misdiagnose dat ik iets kan gaan doen qua werk. Ik weet nu niet of ik verder moet gaan met Wajong of moet wachten op beschut werk of indicatie banenafspraak. Maar het uwv heeft al gezegd dat ik niet kan werken dus ik weet niet of dit überhaupt kan. Momenteel kan ik niks en ik vraag mij af in hoeverre een autisme coach mij gaat helpen. Ik heb ook nog nooit succesvol op mezelf gewoond en vraag me af in hoeverre het uwv hier naar kijkt. Dit zou dus een grote stap ook nog worden.

Ik heb veel last van alexithymie waardoor het denk ik voor de hulpverlening erg lastig was om te begrijpen waar ik hulp bij nodig had. Het eerste contact met de ggz was toen ik 12 was. Maar ik ben nooit beter geworden.