PJESMA O DALMATINSKOJ ZAGORI (1. kitica) Pod kamenim nebom gdje bura šumi, gdje krš i maslina čuvaju dom, u Dalmatinskoj zagori srce mi gori, tu ponosno stojim, na svome svom. Sveti jure šapće priče stare, a sunce zlati sveti prag, tu su mi korijeni, tu su mi nade, tu mi je život, tu mi je trag. (