Voor WIJ Lansingerland-lijsttrekker Leon Hoek is het glas halfvol

Lansingerland – Leon Hoek kijkt liever naar wat wél kan dan naar wat misgaat. Wie met de lijsttrekker van WIJ Lansingerland praat, merkt het al snel: Hoek is een optimist met een stevige dosis nuchterheid. Het glas is bij hem eerder halfvol dan halfleeg. Niet omdat hij problemen wegwuift, maar omdat hij gelooft dat je verder komt door kansen te zien, mensen niet te snel af te schrijven en vooral de verbinding te blijven zoeken.

[https://www.wijlansingerland.nl/wp-content/uploads/2026/02/Leon-Hoek.webp]"Heb vertrouwen in het goede in de mens", zegt hij. "En focus je niet altijd op datgene wat verkeerd gaat.” In gesprekken over jeugd bijvoorbeeld, merkt Hoek hoe snel het in doemdenken schiet. Jongeren die ‘dit doen' of ‘dat doen'. Terwijl hij juist wil benadrukken wat goed gaat: scholieren die plezier maken, verenigingen die draaien, vrijwilligers die klaarstaan. Hoe anderen hem zien? Hoek vermoedt: als een ‘authentieke Lansingerlander'. Hij is geboren en getogen in Bergschenhoek, zat bij de brandweer en was jarenlang vrijwilliger. "Ik vind het leuk om voor Lansingerland te werken”, zegt hij. "Maar ik zou er niet aan moeten denken om dat voor een andere gemeente te doen. Dit is mijn gemeente.” Die lokale wortels beginnen in de Oranjebuurt, in een arbeidersgezin. Vader was lasser, moeder zorgde voor het gezin. "Ik kijk terug op een warme jeugd, maar arbeidersgezinnen hebben het niet altijd breed", blikt hij terug. Het leerde hem zelfstandig te worden: je eigen broek ophouden, kansen grijpen als ze langskomen en geen geld uitgeven dat je niet hebt. Het zijn lessen die hij later ook aan zijn dochters doorgaf. Opvallend in Hoeks verhaal is hoeveel vrijheid hij als jongere ervoer. Hij runde met leeftijdsgenoten een jongerensociëteit: een café, met alles wat daarbij kwam kijken: vergunningen, belasting, programma's, overleg met politie en gemeente. "Wij kregen die ruimte", zegt hij. "Tegenwoordig verbieden we van alles. Maar wij konden ons ontplooien, experimenteren. En je werd niet meteen afgedankt als je een keer wat verkeerd deed.” Het is een herinnering waar hij met plezier op terugkijkt, maar ook één die hem zorgen baart over hoe ingewikkeld de samenleving voor jongeren nu kan voelen. Materieel gaat het vaak goed, erkent hij, maar de ruimte lijkt kleiner en de tolerantie voor fouten minder. Een rode draad door zijn leven is zijn werk met jongeren die extra steun nodig hebben. Jarenlang werkte Hoek in het voortgezet speciaal onderwijs, met leerlingen uit ingewikkelde thuissituaties: armoede, verslaving, problemen die doorwerken in het gedrag. "Niemand wordt kansarm geboren", benadrukt hij. "Maar je wordt soms wel op achterstand geboren. Het maakt veel uit waar je wieg heeft gestaan.” Zijn aanpak is praktisch én menselijk: een warme schoolomgeving, duidelijke grenzen, maar zonder iemand meteen af te schrijven. En vooral: letten op de toon. Want die bepaalt volgens hem vaak alles. "Als je iemand meteen afbrandt, gaan de hakken in het zand. Maar als je rustig blijft en iemand perspectief geeft, dan gaan er deuren open.” Hoek vertelt ook hoe belangrijk ‘de juiste mensen op het juiste moment' kunnen zijn. Zelf was hij geen studiebol; een docent die hem onder zijn hoede nam, boeken liet lezen, begeleidde, duwde waar nodig, maakte het verschil. "Dat gun ik iedereen", zegt Hoek. "Op cruciale momenten de juiste mensen tegenkomen.” De stap naar de politiek kwam niet uit een strak plan, maar uit nieuwsgierigheid en betrokkenheid. Begin jaren negentig belandde hij bij de gemeenteraad via zijn jongerenwerk en werd raadslid voor de PvdA. Later, na een periode buiten de politiek, richtte hij WIJ Lansingerland op. Het lokaal besturen vindt hij nog altijd betekenisvol: "Omdat het over je eigen dorp gaat.” Als wethouder is hij trots op wat hij ziet als een veranderde bestuurscultuur. Minder achterkamertjes, minder dichtgetimmerde coalitieafspraken, meer ruimte voor voorstellen uit de raad, óók vanuit de oppositie. "Zoek meerderheden", is zijn lijn. "En blijf met elkaar in gesprek.” Kritiek hoort erbij, weet Hoek. Hij trekt zich het soms aan, maar verliest er naar eigen zeggen geen slaap door. Wat hem wél raakt, is de verharding in de samenleving en de manier waarop (lokale) bestuurders online worden aangevallen. Om privé en politiek te scheiden hanteert hij vaste regels. Het weekend is zo veel mogelijk voor hemzelf en zijn gezin. Op vrijdag leest hij alle stukken, desnoods tot in de avond, zodat hij het daarna kan loslaten. En in de kroeg? Dan kan hij best over politiek praten, maar hij stelt ook grenzen. "Ik ben nu even lekker slap aan het lullen. Je kan me maandag altijd bellen.” Wat hoopt hij dat inwoners straks zeggen? Als hij vooruitkijkt, hoopt Hoek dat inwoners hem over vier jaar herinneren als iemand die stond voor zijn standpunten, niet bang was om ze uit te dragen en zichtbaar onderdeel bleef van de gemeenschap. "Iemand van onze gemeenschap", noemt hij het. "Ik sta er middenin.” Leon Hoek is een lijsttrekker die liever kijkt naar wat er goed gaat, die gelooft in mensen, ook als ze het moeilijk hebben: "Laten we ons niet alleen leiden door negatieve sentimenten. Er gebeurt hier zoveel goeds. Laten we dat vooral zo houden.”

https://www.wijlansingerland.nl/voor-wij-lansingerland-lijsttrekker-leon-hoek-is-het-glas-halfvol/