Θέλω να φύγω απ' την δουλειά μου, αλλά δυσκολεύομαι

Ένα μικρό vent. Είμαι 23 χρόνων και δουλεύω σε ένα φροντιστήριο αυτήν την στιγμή ως γραμματεία. Η αλήθεια όμως είναι ότι είμαι κάτι παραπάνω από μια απλή γραμματέας, κάνω λίγο απ' όλα. Σε σημείο όμως που έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό.. Δουλεύω από τον Οκτώβριο και, ενώ όλα πηγαίνουν μια χαρά, ξαφνικά νιώθω ότι είναι πολύ ρομποτική η δουλειά μου. Φυσικά δεν είμαι δηλωμένη. Δεν ξέρω τον λόγο, το πρόβλημα ίσως είναι ότι είναι φοιτήτρια μεταπτυχιακού, δεν έχω ιδέα. Νιώθω ότι δεν πληρώνομαι αρκετά επειδή η ίδια η δασκάλα δεν βγάζει αρκετά. Κυριολεκτικά στην μέση τα χωρίζουμε τα λεφτά. Αλλά για τα πράγματα που κάνω, νομίζω δεν αξίζει αυτό το ποσό. 

Από την άλλη, μια από τις πιο στενές μου φίλες μου έχει προτείνει να πάω ως νηπιαγωγός στο ιδιωτικό σχολείο που δουλεύει και εκείνη (νηπιαγωγός αποφοίτησα το καλοκαίρι που μας πέρασε). Οπότε, από αυτά που ακούω από εκείνη, ξαφνικά αισθάνομαι ότι μου λείπει η όλη φάση του νηπιαγωγείου.. Θα μου άρεσε η ιδέα, να έχω και ένα τόσο στενό πρόσωπο στον ίδιο εργασιακό χώρο, με καλύτερη πληρωμή ΚΑΙ με ένσημα.
Το θέμα είναι δεν ξέρω πως ακριβώς να μιλήσω στο αφεντικό μου. Έχει πολλά πλάνα και σχέδια για το μέλλον που περιλαμβάνουν και εμένα και τώρα.. απλά δεν ξέρω πως να της πω ότι μάλλον δεν θα είμαι εδώ του χρόνου. Η μεγαλύτερη μου αδυναμία είναι η ενσυναίσθηση μου. Είναι περίεργο που νιώθω έτσι; Ή είμαι τέρμα υπερβολική;