Herkese selam. Peşinen belirtmeliyim ki bu yazıyı pretorya'nın türkiye büyükelçiliğinden yazıyorum. Buraya bir başlangıç noktası koyunuz, tekrar döneceğim çünkü.

Buranın insanları cidden çok sıcakkanlı. Takriben iki gün önce buranın lokal lezzeti biltongu denemek için kungawo isimli bir evsizle restoranın yolunu tuttuk. Epey açık tenli olduğumdan mütevellit etraftaki insanların "bu beyazın evsiz adamla işi ne?" bakışlarının merkezinde buldum kendimi. Biltonga gelirsek bildiğiniz kurutulmuş et işte. Ancak bu mereti yakıcı güneşin altında, hele bir de evsiz bir zencinin yanında tüketince kendimi mensubu olduğum imparatorluk 7600 kilometre ötedeki toprakları yerlilerin elinden zorla almış ve verimli toprak alanının çokluğu sebebiyle afrikaya gelmiş ve tek amacı şeker rafinerisinde çalıştırılmak üzere güçlü kuvvetli insan seçmek olan bir portekizli gibi hissettim. 

Biltongumuzu yedikten sonra kungawo ile yollarımızı ayırdık. "Cape town'da dedemden miras kalan bir ev var, oraya gidiyorum" dedi ve mercedesine atlayıp gitti. 

Kaldım yine tek başıma. Kafamdaki düşünceleri susturamıyorum. "Trafik lambasının etrafında neden sarı şeritler var?" "Dudağımda neden uçuk çıktı?" "Buradan bağcılar'a taksimetre kaç yazar?" "Behzat ç neden ankarada çekildi?" Ve bunlara benzer birçok aşırı mantıklı soru kafamı kurcalarken kendimi havalimanı görevlisinin çantamın içinde bomba olup olmadığını kontrol etmesini izlerken buldum. 

İçe dönük biri olduğumu kabul ediyorum. Hayatım boyunca bu huyumdan şikayetçiydim zaten ama korkularımla yüzleşecek kadar cesur biri değilim. Lisede tahtaya çıkıp sunum yaparken ellerimin titrediğini, nefesimin daraldığını ve kalbimin göğüsümden çıkacak gibi olduğunu hissetmiştim. Tabii sahne korkusuyla içe dönüklüğü aynı kefeye koymak pek mantıklı olmaz. İçe dönüklük sahne korkusunu tetikleyebilir ama sahne korkusunun içe dönüklüğü tetiklediği durumlar azdır.

Rooster şarkısının grup elemanlarından birinin babasına ithafen yazıldığını öğrenmek beni duygudan duyguya sürükledi. Babasız büyümüş biri olarak bu hayattan istediğim tek şey karamel soslu burger king dondurması.

Maçka parkındaki teleferikte sevdiceğimle el ele tutuşarak ağaçları, altımızda yürüyen insanları ve binaları seyretme arzusu 3 senedir ağır basıyor. Kılıçdaroğlu seçimi kaybettiği gece başladı bu arzum.

İçinde karamelli dondurma olması umuduyla açtığım kaptan çıkan yoğurdu yerken şu alıntı geldi aklıma. "Hepimiz bombalanmış şehirler gibiydik, enkazlarımız parçalanıyor ve dibe batıyorduk hepsi bu."

Risale-i garip