Angst/onzekerheid op werk en hieraan onderdoor gaan

Ik moet even van me afschrijven… heel mijn leven lang ervaar ik al hevige brainfog (met name op werk en tijdens crisissituaties of spanning). Zodra iemand advies aan mij vraagt, of wanneer een probleem opgelost moet worden (ik werk in de hulpverlening) lijkt het alsof mijn brein automatisch “uitschakelt”. Ik voel me dan extreem dom. In groepen heb ik hetzelfde. Ik voel me snel afgewezen en buitengesloten en ik functioneer voor mijn gevoel maar voor 10% en ik kan dan wel huilen. Mijn zenuwstelsel is heel gevoelig en ik voel me vaak wazig. Ik kan snel en lang inzitten over kritiek.

Mijn humeur hangt af van hoe blij cliënten met me zijn. Ik zit óf heel goed in mijn vel en ben ontspannen, of ik ben snel gestrest, en die “gevoelens” wisselen elkaar nogal snel af. Wanneer ik een klik voel, ben ik ontspannen, voel ik me geaccepteerd en dan gaat alles “vanzelf”. Dan heb ik een “goede” dag. Wanneer iemand een kritische vraag stelt of een autoritaire uitstraling heeft sla ik helemaal dicht.

Ik heb een redelijk sociaal netwerk, goede vriendinnen, ben opgegroeid in een warm gezin, maar voel me niet altijd gezien (ik heb soms het gevoel dat ik de moeder ben ipv mijn moeder). Wanneer ik ergens tegenaan loop en ik deel dit, heeft mijn moeder de neiging om het over zichzelf te hebben of over een ander. Ze denkt snel in praktische oplossingen. Ik heb het idee dat ze me niet kent en niet beseft hoe erg ik struggle (deels ook mijn schuld). Het lijkt alsof ze het moeilijk vindt om te horen dat het dan niet zo goed met me gaat (ze is wel heel zorgzaam, maar vooral praktisch).

Het gaat verder goed met me, maar zodra ik aan werk denk, word ik doodongelukkig. Je zou denken: zoek iets anders, maar dat maakt voor mij geen verschil want ik loop overal tegen hetzelfde probleem aan. Stage lopen was voor mij ook dramatisch want ik kwam niet tot mijn kwaliteiten. Ik ging dan het liefste schoonmaken om maar geen fouten te hoeven maken. Bij een ander baantje moest ik soms de kassa tellen, maar als iemand met me meekeek, ging het 1000 keer mis.

Ik maak me heel erg zorgen om mijn toekomst en vraag me soms echt af wat er met me aan de hand is. Ik herken me heel erg in het HSP beeld maar heb zelf niet zozeer last van prikkels. Soms denk ik weleens: heb ik geen ASS? Maar omdat het bij mij zo werkgerelateerd is (en ook prestatiegerelateerd) heb ik hier mijn twijfels bij. Ik heb overigens geen moeite met contact, heb het idee dat ik mensen begrijp en zij mij, ben flexibel, contact verloopt natuurlijk, etc. Ik ben nu 27(v) en ik voel me zo kwetsbaar. Ik kan ook nog eens extreem inzitten over anderen. Ik ben benieuwd of andere vrouwen zich herkennen en wat hen heeft geholpen. Ik heb binnenkort voor de zoveelste keer een afspraak bij een psycholoog, omdat ik zeker open sta om er zelf mee aan de slag te gaan en meer te leren.