Sağolsun babam asla sorumluluk alan birisi olmadı. Annemi zaten genç yaşta kandırmış. Şiddet, kıskançlık, tehdit, manüpilasyon, baskı, aldatma ve en sonunda da ayrıldılar. Anneannemin yanına yerleştik. Ancak sığıntı gibi hissediyorduk. Babam olacak varlık bir süre beni saçma sapan vaatlerle oyaladı "Seni özel okullarda okutacağım" falan filan. Yalan sıkmak ve ailesini dolandırmak en sevdiği aktivitedir. Sonra zaten e-devletten iki tane üvey kardeşim olduğunu öğrendim. Bir tanıdığımız onu yine gencecik bir kızla görmüş. Genç kızları kandırıp üstlerinden geçinir, asla bir işi tutturamaz, döver söver. E bana da hiçbir şey yapmadı elbette. Anneme nafaka bile ödemedi zaten. Kaçacak bir yerim yok, her şey üstüme üstüme geliyor. Hayatım boyunca birilerinin yardımına muhtaçtım. Artık minnettarlıktan ezile ezil bir amuda kalkmadığım kalmıştı. Çocukken anneannemle yaşamanın da mükemmel olacağını sanmıştım ancak öyle olmadı. Melek sandığım herkes büyüdükçe gerçek yüzünü gösteriyor gibiydi resmen. Bu süreçte bireysel kimliğime almadığım darbe kalmadı. Kendimden tiksindim, kendime zarar verdim, sürekli hayal dünyama kaçtım yıllarca.

 Son zamanlarda daha iyiye gidiyorum sanmıştım ancak en ufak darbede o hissin yine orada beklediğini farkettim. Hiçbir şey değişmemiş. Kendimi sevmeye başladığımı sanıyorum, başarabileceğimi sanıyorum, değişebileceğimi, sonunda mutlu olabileceğimi sanıyorum ancak her seferinde başa dönüyorum. Her seferinde o umutların paramparça oluşunu izliyorum. İnsanlarla konuşmamak için elimden gelen her şeyi yapıyorum. Samimi olursam incinirim çünkü. Belki de gereksiz depresif hissediyorum şu an. Ancak iğrenç hissediyorum. Kendimden tiksiniyorum, kendime çok öfkeliyim.

Kendini hiçbiryere ait hissedememe, kampüste yediğim ayvalık tost ve bayat patates