Mesela sohbet esnasında biri bişeyi anlatırken takıldı "neydi ya" dedi ya eğer o on kişiden onu bilen tek kişi bensem çok heyecanlanıyorum. Kalbim güm güm atıyor. Öyle ankastresi, sosyofobisi olan biri de asla değilim aksine ailem sağolsun çok özgüvenli büyütüldüm ama böyle bi sorunum var. Bazen %100 emin olsam bile heyecandan o şeyi söylemiyorum kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor. Mesela lisede ortaokulda da çok oluyordu hoca sınıfa bi soru soruyo tık yok kimse bilmiyor bi ben biliyorum(anime ana karakteri değilim sakin) ama heyecandan söyleyemiyorum. Basit bi örnek vereyim lise de alan seçimi olmuştu sayısal sınıfta ilk günümdü. Hoca tahtaya salyangoz kabuğu içerisinde artarak giden sayılar yazmıştı. Bu ne bilen var mı diye sordu sınıfa. Herkes boş gözlerle kendi sırasında, kısık gözlerle hocanın çizimine bakıyordu. Ve muhtemelen o sınıfta hocanın sorduğu sorunun cevabının "Fibonacci" olduğunu bilen tek kişi bendim. Bi 10 saniye bekledikten sonra hoca demişti ki "zaten bilmenizi beklemiyordum, ders dışında araştırmalar yapsanız şaşarım sizin nesilden bu beklenir" minvalinde uzun bir "boşyapıt" sergiledi monolog gibisinden. Her neyse %100 emin olduğum şeyleri bile söylemeye çekiniyorum. Üstelik bunu günlük hayatta sıklıkla yaşıyorum bunun artık "sınavım" olduğunu düşünmeye başladım. Belki de o gün "fibonacci" cevabını verseydim hocanın o 30 dk lık "kötü nesil" sempozyumuna tüm sınıfın tahammül etmesi gerekmeyecekti. Benzer şeyler yaşadınız mı? Örnek verirseniz sevinirim 

Şöyle bi Sorun var bende