ölüm isteği beni rahatlatıyor

Reşit olmadığımı söyleyerek başlamak istiyorum. Hayatımın çoğu dönemi kalıcı arkadaşlıklar edinemedim. Dışarı çıkıp gezip tozacağım insanlar bile bulamadım. Ailemin kendi içinde sorunları var. 11 yaşında tek çıkışım olan sanala atıldım ve hayatımın en büyük hatası buydu.

Detay vermeyeceğim ama kendime asla yakıştırmadığım ve insanlara zarar verebilecek şeyler yaptım internette. Yetişkinler tarafından manipüle edilerek yaptım kimisini, kimisini sadece boşluktan ve çıkmazdan dolayı. Delicesine pişmanım. Önceden yalnızca iyi biri olduğumu düşünerek rahatlatırdım kendimi ama artık bunu da yapamıyorum. Anksiyetem zannediyorum bu sebepten ötürü kötüleşti. Yemek yiyemez, uyku uyuyamaz hâldeyim. Son bir aya yakındır atak geçirip duruyorum ve beni sakinleştirecek biri de, konuşma isteğim de yok. Dün kendimi umursamazca karşıdan karşıya geçip bir arabanın bana çarpmasını umarken buldum. Hayatıma son vermek istiyorum. Böylece bütün sorunların çözüleceğine inanıyorum çoğu meyilli kişi gibi. Özellikle kendi üstümde kurduğum baskı çok fazla ve nasıl atacağımdan emin değilim. İçimi kimseye açamıyorum.

Atak geçirdikten sonra içimde kalan bir his oluyor. Korku veya ne derseniz işte, ne olduğundan emin değilim. O hissi yalnızca kendi ölümümü hayal ederek kısa süreliğine, yeni bir tetikleyiciyle karşılaşmadan yatıştırabiliyorum. Bazen gözüm doluyor ama geçiyor da. Artık hayatta olmama hissi, bir kez olsun adam yerine koyulma hissi bana mutluluk veriyor. Son birkaç aydır beni gerçekten mutlu eden tek şey bu sanırım.