Ik raak mijn vriendin (en mezelf) een beetje kwijt… wat kan ik nog doen?

Hoi allemaal,

Ik (man, 34) zit even vast en hoop dat iemand hier misschien herkenning of advies heeft.

Mijn vriendin (27) en ik hebben sinds 2020 een relatie. Wat begon met in het weekend bij mij slapen, groeide eigenlijk vanzelf uit tot samenwonen. Begin 2025 heeft ze zich officieel bij mij ingeschreven en haar kamer bij haar ouders opgegeven.

Alleen… sinds een tijd gaat het niet goed met haar.

Ze heeft haar opleiding vroeger niet afgerond en zit nu vast in een baan waar ze totaal geen energie van krijgt. Ze moet lange dagen maken en vroeg opstaan, terwijl ze eigenlijk een nachtmens is. ’s Avonds kan ze moeilijk in slaap vallen, wordt vaak wakker, en overdag – als ze vrij is – ligt ze veel in bed.

Wat ik ook merk is dat ze zich hier in huis niet echt “thuis” voelt. Ze mist een eigen plek. Ik wil haar dat heel graag geven, maar eerlijk is eerlijk: dat lukt nu niet goed. Ze heeft een dure hobby (veel naar concerten gaan), wat ook een beetje haar enige lichtpuntje lijkt te zijn. Daardoor blijft er financieel weinig ruimte over om dingen in huis aan te passen.

Het moeilijkste vind ik dat ik haar energie gewoon zie weglekken.

Vorig jaar, toen het op haar werk al slechter ging, ben ik er niet genoeg voor haar geweest. Ik zat toen midden in mijn afstuderen naast een 40-urige werkweek. Dat neem ik mezelf nog steeds kwalijk.

Nu is de situatie zo dat het huishouden eigenlijk volledig op mij neerkomt, terwijl ik ook fulltime werk. In het weekend probeer ik haar naar buiten te krijgen, iets leuks te doen, maar dat eindigt vaak in irritaties. Dan ergert zij zich aan mij, en ik voel me weer afgewezen of machteloos.

Ik wil haar absoluut niet kwijt. Ik wil haar helpen. Maar ik merk ook dat het me steeds zwaarder valt. Ik slaap slechter, voel me verdrietig en begin zelf ook leeg te raken.

Onlangs is ze naar de huisarts gegaan en via doorverwijzingen lijkt er mogelijk iets van een hormoonstoornis te spelen. Dus er is misschien een medische kant, maar dat traject gaat natuurlijk langzaam.

Ik zit een beetje met vragen als:

• Hoe help je iemand die zelf zo weinig energie heeft?
• Hoe bewaak je je eigen grenzen zonder haar het gevoel te geven dat je haar laat vallen?
• Moet ik blijven trekken en motiveren, of juist meer loslaten?
• En hoe ga je om met die constante spanning en irritaties?

Alle tips, ervaringen of inzichten zijn welkom.