Bazılarının neden yalnız olduğunu anlatıyorum

Üniversitede hazırlık kurlarındayız.Bir çocuk var artık yaşlar 18 geçince adam diyim bir adam var. Ben yetiştiriliş tarzı olarak herkese eşit biriyim tavrım, hareketim, davranışım kim olursa olsun değişmez. Tek sınırım saygı.

Bu adamda benim için her arkadaşım kadar eşit ama zannediyorum ki gerek tipi gerekse buna bağlı olarak geçmiş deneyimleri kendisini mutlu/tatmin etmemiş biri bunu hissediyorum.

Ben ve yakın kız arkadaşlarım kendisiyle gayet iyiyiz sohbet muhabbet ilk günden beri sınıfın köşesindeki bir arkadaş grubuyuz.

İlk zamanlarda gayet saygılı, efendi hoş sohbet olan adam önümüzdeki haftalarda birden el kol atma, elini bacağımiza omzumuza koyma, durduk yere gelip sarılma gibi benim için uygun olmayan hareketlerde bulunmaya başladı.

Bakın arkadaşınla sarılabilirsin. Merhabalarda hoşçakallarda ya da özel gün/durumlarda vb. ama ders esnasında öncesinde herhangibir bağlam olmadan sarılmak/dokunmak yalnız beni değil kendine ve bedenine saygısı olan her bireyi rahatsız eder.

Kız arkadaşlarım bu durumlar karşısında hızlıca uzaklaştılar fakat ben niye bilmiyorum heralde ya anlatabilirim uyarırırım bi şekilde arkadaşlığı koparmam ayıp diye muhabbeti kesmedim fakat nezaman fiziksel bir teşebbüs olsa kendimi bu durumdan kurtarmaya çalışırken buldum. İmalarım kendimi çekmelerim bir sonuç vermedi. Sonunda bende uzaklaştım.

Yıllar önce okuduğum bir paylaşım geliyor aklıma; Nezaman birinin yalnız olduğuna üzülüp yakınlık göstersem neden yalnız olduğunu anlıyorum diye.