Hayatım 19 yaşıma kadar gerçekten iyiydi. Varlık içindeydik, evet biraz şımarık büyüdüm ama doğu kültürüyle, saygının ne olduğunu bilerek yetiştirildim. Sessiz, sakin bir çocuktum. Ne malda mülkte gözüm vardı ne de gösterişte. Her şeyimiz olmasına rağmen umursamazdım. Onlarca arabamız vardı ama araba sürmeyi öğrenmek bile istemedim. İnsanların 15-16 yaşında direksiyona geçip kendini bir şey sanma derdine hiç girmedim.  
İç mimarlık okuyordum. Açık konuşayım, ne babamın işini devralma planım vardı ne de onun malında gözüm. Kendi yolumu çizerim diyordum.  
Sonra her şey kırıldı.  
Yaşım 31. Yaklaşık 12 yıldır hayatım istisnasız şekilde eksi yazıyor. İlk darbe babamın ortağı tarafından dolandırılmasıyla geldi. Belediyede sıkışan paralar, yarım kalan süreçler… O zamanın şartlarında 30-40 dairelik bir değer eridi gitti. İnsan kağıt üstünde kaybetmiyor sadece, hayatının yönü değişiyor.  
Kalanla fabrika kurduk, bir şekilde devam ettik. Üniversite bittikten birkaç yıl sonra ben de ayrıldım, kendi işimi kurdum. Tam işler yoluna girmişken yine bir dolandırılma hikayesi. Malım takıldı, borca girdim, işi kapatmak zorunda kaldım.  
İş tarafı böyleyken özel hayat da farklı değildi. İlk ciddi ilişkimde aldatıldım. O darbeden sonra karakterim değişti. Tek gecelik şeyler, boş ilişkiler… Sonra hayatıma giren biri oldu, kelimenin tam anlamıyla hayatıma çöktü. Rezil rüsva oldum, aileme karşı bile. Zor bela çıktı hayatımdan çıktı sanıyorum en azından.  
Ardından bir ilişki daha. 6 ay sonra kızın arka planda başka bir hayatı olduğunu öğrendim. Yine bitti. Bu sefer direkt bunalım. Kendimi sosyal medyanın içinde, anlamsız sohbetlerin içinde, zaman öldürürken buldum. Günler geçiyor ama hiçbir şey ilerlemiyordu.  
Bir noktada durup şunu dedim: Böyle gitmez.  
Allah’a sığındım. Namaza başladım. Kendimi toparlamaya başladım. İç dünyamda bir düzen oluştu, en azından tutunacak bir yerim var artık.  
Ama iş tarafı hâlâ canımı sıkıyor. Geçen bir görüşmeye gittim, bana sunulan şey asgari ücret ve ağır işçilikti. Açık konuşayım, kendimi o noktada görmek insanın zoruna gidiyor. Çünkü ne olduğumu biliyorum. Donanımım var, yeteneğim var ama hayat bazen bunları umursamıyor.  
Şu an çabalıyorum. Ama gerçek şu: Grafik hâlâ aşağı yönlü. Yukarı çıkar mı, ne zaman çıkar, bilmiyorum.  
Tövbe ettiğim için hayatımı da ona göre şekillendirmeye çalışıyorum. Arada sadece sanalda kalan, sınırları belli sohbetler oluyor ama genel tablo değişmiyor. Sıkılıyorum. Bunalıyorum. Ama yine de çizgimi kaybetmemeye çalışıyorum.  
Hikaye bu.  
Üzerine ne denir, gerçekten ben de bilmiyorum.

Sürekli eksiye düşen hayatım