Imbento lang Part 7 (di ko mabuksan account ko na isa guys ) Seach nyo lang dito yung imbento lang na title para makita yung mga previous version

Nagpatuloy ang ganun naming relasyon gabi-gabi. Parang naging routine na namin. Kapag lunch break ko, kapag rest day, o kapag may chance na magkasolo kami , doon na nangyayari. Hindi kona kayang pigilan. Parang may sariling buhay na yung libog ko sa kanya.

Pero may naging kabayaran. Medyo bagsak na ang performance ko sa trabaho. Minsan, pagkatapos ng mainit na lunch break namin, nakakatulog ako nang sobra. Minsan naman, overbreak na ako. Nasita ako ng TL ko nun . Binigyan ako ng warning kapag hindi daw ako nag improve, ibabalik na ako sa onsite setup.

Natakot ako. . Kaya medyo natigil ang mga lunch time namin. Mahirap din gawin sa umaga dahil gising na ang kapatid ko. Kaya sa rest day ko na lang talaga namin ginagawa.

Sa mga rest day ko, doon ako sa kwarto ni Mama natutulog. Kunwari naglatag ako sa lapag para hindi mapansin ng kapatid namin. Alam ko namang bata pa siya at hindi niya iniisip yun, pero naging paranoid na ako. Baka makahalata. Baka magtaka sya ayung yung pummapasok sa isip ko

Pero pag nakasara na at naka-lock ang pinto… doon na kami magkatabi sa kama ni Mama.

Isang rest day, pagkatapos kong maglatag sa lapag at magpaalam sa kapatid ko, agad akong pumasok sa kwarto. Naka-lock agad ang pinto. Tahimik akong umakyat sa kama.

Niyakap ko siya mula sa likod. Humarap siya sa akin. Ang init ng katawan niya tuwing umaga, ang amoy ng balat niya, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin… parang unti-unti na kaming nahuhulog nang sobra.

Nagkwentuhan kami ng mga simpleng bagay. Ano raw ulamin bukas. Kung saan kami pupunta pag natapos na ang lockdown. Tapos unti-unting lumalim ang usapan.

Tinanong niya ako tungkol sa ex ko. Paano kami nagkakilala. Paano ko siya nagustuhan.

Sabi ko, “Maalaga siya. Unang beses na may nangyari sa amin, lasing na lasing ako sa inuman ng team namin sa bahay nila. Naiwan ako doon… tapos yun na. Doon nagsimula. Tapos nahulog na ako.”

Ngumiti siya nang mapakla. “Easy to get ka pala,” sabi niya, may pang-aasar sa boses.

“Oo nga eh,” sagot ko sabay tingin sa kanya. “Napikot na nga… sayo.”

Bigla niya akong kinurot sa tagiliran. Tinawanan ko siya at kiniliti ko rin. Mula sa kilitan, naging paghahawakan. Mula sa tawanan, naging malalim na halikan.

Hindi nagtagal, pumatong na ako sa kanya. Nanginginig pa rin ako sa kaba kahit ilang beses na namin ‘to ginagawa. Palaging ganun may malaking guilt, pero mas malakas ang urge. Parang bawat galaw namin ay mali, pero sobrang tama sa pakiramdam.

Hindi naman kami yung tipong adik na adik sa sex na sobrang experimental. Dalawang posisyon lang madalas: missionary at cowgirl. Basta malampasan namin yung libog, basta maramdaman namin ang isa’t isa yun na ang sapat.

Sa missionary, mata sa mata kami. Malalim ang bawat galaw. Hawak niya ang likod ko, minsan nakakalmot siya kapag malapit na siya. Sa cowgirl naman, ang sarap niyang pagmasdan habang siya ang gumagalaw. Ang dibdib niya, ang ekspresyon ng mukha niya, ang mahina niyang ungol na sinusubukang pigilan.

Pagkatapos naming labasan, yakap na yakap kami. Pawisan. Hinihingal. At doon palaging sumasagi sa isip ko: “Mali ‘to… pero ayaw ko nang tumigil.”

Ganoon namin sinalo ang buong pandemic.

Pero hindi lang kami ang naapektuhan. Unti-unti, nawala ang pakikipag-interact namin sa mga kapitbahay at kamag-anak. Palaging may rason para umiwas. Paranoid na kaming baka may makahalata. Baka may mapansin sa kilos namin. Baka may masabi kami na hindi dapat. Kaya mas lalong naging sarado ang mundo namin sa isa’t isa lang.

Pagkatapos ng ilang taon, unti-unting nawala ang striktong lockdown. Nakakalabas na ang mga tao.

Doon namin nakuha ang chance na lumabas bilang pamilya. Pero hindi na yung dating typical na nanay at dalawang anak. Parang nanay, stepdad, at anak na ang dating. Ako na mismo ang nagiging mas strikto sa kapatid ko. Mas nagiging “tatay” kaysa kuya.

Nangako kasi ako kay Mama noon na ako ang bahala sa kanila. Ako ang mag-aalaga. At kahit sobrang complicated na ng lahat, sinusubukan ko pa rin tuparin yun.

Sa loob ko, may parte na natatakot sa kinabukasan. Natatakot sa kung ano kami ngayon. Pero may mas malakas na parte na ayaw nang bumitaw.

Kasi sa kabila ng lahat ng guilt, takot, at pagkakamali…

Siya pa rin ang gusto ko kapag gabi na at tahimik ang mundo. sa sususnod ikkwento ko yung nakaka labas na kami ng bahay dahil tapos na yung pandemic..