Tüm ömrüm boyunca sadece balık etli olduğum zamanlar bile hep şişko ve çirkin olduğumu düşündüm. Hiçbir erkeğe çekici gelemeyeceğimi düşündüğüm için, bi de enine boyuna iri olduğum için kızlarla ilişkiyi bile denedim ama olmadı. Sonrasında biriyle tanıştım. İlk defa gerçekten güzel olduğumu hissettim. Değerli hissettim. Plus, o benden de iri 2 metre ve kilolu biriydi. İlk defa birinin yanında kendimi dana gibi hissetmedim. 10 aydır her şey çok güzel giderken bi gün bilgisayarından oyun oynarken wp bildirimi geldi. Lanet olsun ki açıp baktım ve (aldatma olmasa da) bana yalan söylediği bir çok konuyu gördüm. Belki kendi itiraf eder diye çaktırmadan sordum. Çok profesyonel şekilde yine yalanlar uydurdu. Belki çözebiliriz diye bi şans daha verim dedim ama asla güvenim geri gelmedi. O da belkş de artık o kurduğu adam olamayacağı için herhalde, daha hevessiz ilgisiz ve sinirli birine dönüştü. Ve ayrıldım. Onu aştım kafamda. Kendisini özlemiyprum. Ama o ilk defa hissettiğim “seviliyorum ben ve güzelim” duygusunu çpk özlüyprum. 25 yaşındayım, “zırlama daha çok zaman var önünde” diceksiniz ama sanki beni sevebilecek, beğenip arzulayabilecek birkaç adam vardı dünyada, ve biri de gitti gibi geliyor. Diğerlerini de bulacağıma umudum yok. Çünkü zaten şişkoyum diye insanlar bana yaklaşmayacak bile. Nachos güzeldi ama daha çok baharat ve jalapeno koyucaz bi dahakine market alışverişini iyi planlicaz.

Beni tek sevebilecek kişi o muydu? Ev arkadaşımın nachos denemesi, güzeldi