Tavsiyesi olan

​

21 yaşındayım ve yaşadığım şeyi tam olarak anlamlandıramıyorum.

Yaklaşık 7 ay boyunca bir kızla çok sık konuştuk. Üniversiteyi farklı şehirlerde okuyorduk ama ailelerimizin yaşadığı şehir aynıydı. Benim babam memur olduğu için birkaç yıl önce bu şehre tayini çıkmıştı. Hafta sonları ikimiz de ailelerimizin yanına dönüyorduk. Hiç buluşmadık. Bunun sebebi büyük ölçüde benim çekingenliğim ve cesaret edemememdi.

Mesajlaşmaların en başında ikimiz de birbirimizden hoşlandığımızı söyledik. O dönemde ben ilişki istemediğimi ve arkadaş kalmanın daha doğru olacağını söyledim. Ancak buna rağmen iletişimimiz hiçbir zaman normal bir arkadaşlık gibi olmadı. Bunu açıkça konuşmamış olsak da konuşma şeklimiz zamanla sevgili gibi bir hale geldi. Mesajlaşmaların sıklığı, içeriği ve kurulan yakınlık sıradan bir arkadaşlıktan çok uzaktı.

Günlük hayatımızdan, ailelerimizden, gelecek planlarımızdan, kişisel meselelerimizden konuşuyorduk. Saatler süren sohbetler oluyordu. İletişim hiçbir zaman tek taraflı değildi; sadece benim yazıp onun cevap verdiği bir durum yoktu. O da konuşmaları başlatıyor, merak ediyor, ilgi gösteriyor ve sohbeti devam ettiriyordu. Karşılıklı bir yakınlık ve duygusal bağ hissi vardı. Bana beni sevdiğini de söylemişti. Bu yüzden yaşananları hiçbir zaman sıradan bir arkadaşlık olarak görmedim.

Sonlara doğru konuşmalar biraz duruldu. Daha sonra bir sevgilisi olduğunu öğrendim ama açıkçası çok umursamadım ve takipten çıktım. Fakat son 1 aylık dönemde benimle konuşurken aynı zamanda başka biriyle de benzer şekilde görüştüğünü fark ettim. O noktadan sonra olay büyüdü. Sevgilisiyle de konuştum ve sonunda kızla ilk telefon konuşmamızı sevgilisi yanındayken yaptık.

Telefon konuşmasında bana "aynı şehirdeydik ama hiç buluşmadık, ne zaman sevgili olduk?" dedi. Ayrıca geçmişte benim ilişki istemediğimi söylediğimi de hatırlattı. Teknik olarak haklı olduğu taraflar vardı; gerçekten hiç sevgili olmadık ve hiç buluşmadık. Ancak beni zorlayan şey, bütün bunlara rağmen aylar boyunca yaşanan yakınlığın sonradan yokmuş gibi anlatılması oldu.

Daha sonra ortak bir tanıdık aracılığıyla kızın kuzenine olayı "o duygusal boşluğumu dolduruyordu" şeklinde anlattığını öğrendim. Açıkçası bu beni çok kötü hissettirdi. 7 ay süren, her gün konuşulan, karşılıklı yakınlığın olduğu bir şeyi sadece "duygusal boşluk" olarak açıklamak bana yetersiz geliyor.

Sorunun bir kısmı da şu: Bunun sadece kızla ilgili olmadığını fark ettim. O kızı yaşadığım şehirle, lise yıllarımla, gençliğimle ve o dönemdeki samimiyet hissiyle özdeşleştirmişim. Şehir objektif olarak olağanüstü bir yer değil ama hayatımın önemli bir dönemini orada geçirdim. Şimdi taşınma ihtimali de var ve sanki bir dönemi tamamen kaybediyormuşum gibi hissediyorum.

Bir yandan kızın şu anki halinden hoşlanmıyorum, hatta bazı şeylerden dolayı kırgınım. Ama diğer yandan onunla ilişkilendirdiğim sıcaklık ve yakınlık hissini özlüyorum. Bu yüzden hem istiyor hem istemiyor gibi hissediyorum.

Dışarıdan bakınca sizce burada asıl problem ne? Bir kişiye mi takılmış durumdayım, yoksa bir döneme ve onun temsil ettiği şeylere mi?