Εχω καταστραφεί τελειως

Γεια σας. Ειμαι 19,5 χρονών, 2ο ετος στους ηλεκτρολόγους μηχανικούς του ΑΠΘ και πραγματικά σιχαίνομαι την ζωη μου. Η σχολή δεν μου αρεσει και δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Δεν ξερω τι στο καλό σκεφτόμουν 2 χρονια πριν και την έβαλα στο μηχανογραφικό μου, παντως μου εχει καταστρέψει την ζωη. Ειναι η τελευταία χρονιά που μπορώ να κανω 10% αλλα η εξεταστική ειναι σε μια εβδομάδα και το μηχανογραφικό σε εναν μηνα οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να βρω τι θελω να κάνω σε αυτο το διάστημα.

Απο μικρο παιδι μου άρεσε η ζωγραφική και εχω γίνει αρκετα καλος σε αυτό αλλα δεν ξερω πως ακριβως θα το εκανα επάγγελμα. Στην τρίτη λυκείου μαλιστα ειχα ξεκινήσει και σχέδιο για να μπω αρχιτεκτονική. Δεν ήμουν σίγουρος βεβαια αλλα νομιζα οτι μεχρι το τελος της χρονιας θα ειχα αποφασίσει. Τελικα το εδωσα και τα ειχα παει αρκετα καλα. Αλλα με καποιον τροπο έπεισα τον εαυτό μου οτι δεν θα μου αρεσε η αρχιτεκτονική και δεν την δηλωσα. Επίσης μου αρεσαν παρα πολυ τα μαθηματικά. Απο την τριτη γυμνασιου ειχα ξεκινησει να πηγαινω στους διαγωνισμούς της μαθηματικής εταιρείας και διακριθηκα αρκετες φορές. Επίσης νιώθω οτι μου αρεσει γενικα το να εξηγώ οποτε μαλλον θα μου ταιριαζε το να ειμαι καθηγητής. Μου το εχουν πει αλλωστε συμμαθητές μου στο λυκειο οταν τους βοηθουσα με τις ασκησεις η τους εξηγουσα κατι. Αλλα σίγουρα και αυτο το επάγγελμα εχει τα αρνητικα του και επισης το μαθηματικό ειναι μια εξαιρετικα δύσκολη σχολη που μπορει να μην αξιζει τον κοπο. Και σιγουρα πιο δυσκολη απο αυτη στην οποία ειμαι τώρα. Απο την αλλη, παλιοτερα σκεφτομουν να γινω οδοντίατρος διότι ειναι ο πατερας μου και καποιος μου ειχε πει οτι θα ηταν χαζο να κανω οτιδήποτε αλλο ενω εχω ετοιμη δουλειά. Και μαλλον είχε δίκιο γιατι τωρα ειμαι καπου που ουτε εχω κατι σίγουρο, ουτε μου αρεσει κιολας. Οποτε η κατασταση ειναι τραγική. Α και κατι αλλο ειναι οτι οταν ημουν γυρω στα 14 εβλεπα βιντεάκια στο youtube για το πως να βγαλεις πολλα χρηματα απο το διαδίκτυο κτλ αλλα τελικα ακομα δεν εχω επιχειρησει κατι. Βεβαια αυτο με εχει κανει να νιωθω οτι το να σπουδαζει γενικα κανεις ειναι λάθος σαν τακτικη.

Γενικα πάντως, θεωρώ οτι εχω παρει ενα σωρο λαθος και παραλογες αποφασει στην ζωη μου και τωρα αυτη ειναι χαλια. Απελπιζομαι και σκέφτομαι οτι δεν θα καταφέρω τιποτα στην ζωη μου, στενοχωριεμαι που δεν κανω τιποτα ολη μερα και μενω στασιμος, ειμαι γεματος τυψεις που εχω φαει τοσα χρηματα απο τους γονεις μου (σχεδιο, ενοικια) για το τιποτα και λυπαμαι τον εαυτό μου διότι περναω τα καλύτερα μου χρονια ως φοιτητής μεσα στην απόλυτη μιζέρια και απομόνωση ενω βλεπω τους αλλους να προχωράνε, να κανουν σχέσεις, να εξελίσσονται, να κανουν ταξιδια κτλ. Επισης περνάω τεραστιο μερος απο τον χρονο μου στα σοσιαλ, όπου πολλοί άνθρωποι μοιράζονται τις επιτυχίες τους και αυτο με κανει να νιώθω τέρμα αποτυχημένος και αχρηστος. Καθε μερα, ολη μερα ειμαι μεσα στο αγχος, δεν ηρεμώ ποτε, δεν μπορω να κοιμηθώ και ξενυχτάω καθε βραδυ και την επομενη μερα είμαι χάλια. Το μυαλό μου δεν λειτουργεί, νιωθω σκατα, δεν εχω φίλους, ειμαι μιζερος, νευριαζω με το παραμικρο και πολλες φορες παθαινω και κρισεις πανικού. Εχω φτασει σε σημείο να νιωθω οτι ολη μου η ζωη θα περασει ετσι και οτι θα ειμαι μιζερος για παντα.

Ελπίζω καποιος εκει εξω να με ακουσει και να μου δωσει λιγη ελπιδα η/και συμβουλές. Αναρωτιομουν κιολας αν εχετε εμπειριες γνωστων σας που μπορει να αλλαξαν καριερα η να παρατησαν τις σπουδες τους και τωρα να είναι χαρούμενοι και ικανοποιημένοι