i was raised by my lolo and lola. silang dalawa ang naging buong mundo ko kaya naman habangbuhay ang utang na loob ko sakanila. pero ang hindi nila alam, dinala ko yung utang na loob na yun bilang isang napakabigat na krus

noong college, pumasok ako sa isang state university. mahirap, duguan. habang yung mga kaklase ko nag-aaral lang, ako gabi-gabi ring pumapasok sa trabaho. working student ako, pinagkasya ang barya-baryang tulog, pinalipas ang gutom, at isinangla ang kabataan ko para lang makatapos at makatulong sakanila.

at hanggang ngayon na nagmemedschool na ako, nagtatrabaho pa rin ako habang nag-aaral. walang tigil, walang pahinga. 24/7 na puyat at kayod dahil pangarap namin ‘tong lahat e. pangarap nilang makita akong maging doktor. pero ang kapalit nun, unti-unti kong pinapatay ang sarili ko sa pagod

ako lahat ang gumagastos sa sarili kong pangangailangan. pati tuition ko, halos ako ang dumidiskarte kahit may scholarship ako kasi kulang na kulang pa rin talaga. grabeng sakripisyo ang ginagawa ko habang halos bumigay na ang katawan ko sa stress

pero ang pinakamatinding saksak sa puso ko, etong lolo ko mahilig umutang sa akin.

sobrang okay lang naman sana kung barya lang na pang-maintenance o pang-ulam, ibibigay ko nang buong-buo. pero hindi e. libo-libo ang hinihingi niya na parang may balon ako ng pera. at ang pinakamasakit? kapag hindi ko napagbigyan dahil talagang tuyong-tuyo na ako, magagalit at magtatampo siya. manunumbat siya nang todo, isa-isa niyang isusumbat sa mukha ko lahat ng nagawa nila noong bata pa kami. gabi-gabi akong umiiyak habang nag-aaral sa gilid ng kama, tinatanong ang sarili ko kung bakit kailangan kong marinig yung mga salitang yun mula sa taong inaasahan kong rerespeto sa pagod ko

kaya heto ako ngayon, binalot ng takot at guilt, walang choice. nagsend ako ng 15k sakanya na pambayad ko sana para makapag-exam ako. ginitgit ko yung sarili ko kahit kulang na kulang pa ako ng 65k para sa finals. pinamigay ko yung pera para lang wag niya akong pagtampuhan

sobrang nasaktan at nadurog ako sa mga nasabi niya sa akin. sinabihan niya akong madamot at walang utang na loob haha. ang sakit-sakit kasi ako na nga ang bumili ng laptop niya, ng cellphone niya, ng mga damit niya... pati sa mga kapatid ko, ako ang sumasalo kahit halos wala nang matira sa sarili ko

buong buhay ko ibinigay ko na sakanila. nag-state u ako, nagtrabaho noon, nagtatrabaho pa rin hanggang ngayon habang nagmemed. pero bakit pakiramdam ko hindi pa rin sapat? ang sakit sakit lang talaga sobra

apo pa ba ang turing sa akin, o atm na walang karapatang mapagod at maubusan?

i’m a working med student but my lolo treats me like an atm