Tüm arkadaşlarımı sildim ve kendimi kapattım.

24 yaşındayım, 2 yıl oldu sanırım, pişman mıyım? Hayır. Kendimi tanıyorum çünkü, öyle iğrenç ve baskın bir yapım var ki kadın erkek farketmeden kiminle arkadaş olsam zamanla bana benziyorlar, benim gibi konuşup benim fix şakalarımı yapıyorlar, bu zamanla şahane mide bulandıran bir hale geliyor.

Ayrıca güçlü durmam gerek, hayatı boyunca sevgi görmemiş bir lavuğum ve kendimi biliyorum, bir kızdan gördüğüm en ufak ilgide ruhumu şeytana satacak hale gelirim bundan dolayı da uzak duruyorum.

3 yıl hastalık geçirdim, normalde ilk ayında intihar etmem gerekiyordu ama nedense geleceği merak ettim devam ettim. O da bana aşırı sıkılma verdi, bir kaç denedim birine yazıyorum heyecanla, konuşuyoruz sonra böyle bir şey oluyor ve ben unutuyorum sonra da asla yazasım gelmiyor. Çalışma arkadaşıma 3 ay sonra cevap vermiştim farkında olmadan.

Tacize uğradım, tehdit edilip alıkoyuldum, aldatıldım bla bla, hepsini atlattım ama atlatamadığım tek bir şey var söyleyemiyorum bile iğrenç fiziksel bir sorun, o bile bir çok şeyi baştan bitiriyor.

Askere gittim, 2. Ayında eski sevgilim yazdı, tekrar konuştuk, o ayrılmadan 1 hafta önce kuşumun ölüm haberini aldım 1 hafta sonra kız ayrıldı sadece gülebildim, ah lan aslan kuşum şahane özledim.

Şimdi de baktım düşündüm tarttım, 1 yıllık bir süre verdim kendime, bir kaç planım var spor yapmak basit bir düzen sahibi olmak, baktım olmuyor piuv piuv yapıp gideceğim açıkçası, hem merak ediyorum ne oluyor diye.

Öyle işte, boşa harcanan bir hayat yazamadığım neler var da sıkıcı insanlar neden hayatımı okusun