saat sekiz, cuma akşamı

saat sekiz, cuma akşamı

barmen doldurdu bardağımı

bir yudum alıyorum biramdan

yanımda kimse olmadan

kulağımda çınlayan bardaklar

her yerde sohbet eden insanlar

ama bilmedikleri bir şey var

yalnız adamla aynı bardalar

sessizce izledim herkesi

hepsi ne kadar da neşeli

yalnız değil hiçbiri

var onları seven birisi

biramı bitirdim, sonra kalktım

bardan çıkarken son kez baktım

her ne kadar şu an üzülsem de

gelirim buraya belki günün birinde

beni seven biriyle?

(bu şiirde sözler ile bi mekanın resmini çizmeye çalıştım, aynı zamanda çok sık yaşadığım bir şey olan o canlı mekanda yalnız olan tek kişi olma deneyimini yakalamaya çalıştım)