Mi aŭdas vian voĉon

En la silento de la nokto, mi aŭdas vian voĉon,
Eĥon de pasintaj tagoj, kiam ni kune promenis.
Mi sentas nur la mankon kaj la doloran koron,
Dum mi restas kaptita en lando, kiu vi forlasis.

Viaj okuloj, nun fermitaj por la eterna dormo,
Restas kiel gravurita bildo en mia animo turmentata.
Mi promenas tra la jarcentoj, en ĉi senfina stormo,
Serĉante la spurojn de amo, kiu restas tute perdita.