ben basit bir adamım gece hayatı olmayan insanlara hızlı güvenen ve güvendiği kişinin her kelimesine inanan biriyim,karşımdaki insanın bana yalan söylemek için bir sebebi olduğuna inanmam ve bana dediklerini hissettirebiliyosa hiç sorgulamam , detaycı insan olabilirim,fazla overthingliğim vardır değiştirmek isteyip değiştiremediğim nefret ettiğim bir özellik duygusalım mantıkla yaklaşamıyorum en çok korktuğum şey ise

Anlaşılmamış hissetmek , ve karşıdakinin sınırlarını istemeden aşmak , insanlara defalarca söylerim farketmeden yaptığım kırdığım bir şey olursa lütfen bana söyle diye , bazen anlamayabilrim bazen farketmeyebilrim ben kusursuz biri değilim ki, insanım sadece... öyle ikili ilişkilerde tecrübeli biri sayılmam, hayatımda 2 kere tamamen güvendim ve sevdiğimi sevildiğimi hissettim

öyle her şeyi yaşamış biri de değilim istediğim duygusal bağlar, overthinglememek ve empati kurulması. Her zman kendimden fazla düşündüm gerek arkadaşlarımı gerek ikili ilişkilerimde sevgi dilim her zaman değer vermek oldu çünkü karşısı mutlu olursa ben de mutlu oluyordum bana yeterliydi

Değer verildiğini hissettiğimde yapamayacağım bir şey yok , şehir, ülke , düzen her şeyi değiştirebilirim mutlu oldugum yere ait olmayı seviyorum, yeni şeyler keşfetmeyi severim, bana bir şeyler öğreten iletişimi severim ben direkt iletişim aşığıyım konfor alanımdan çok çıkamıyorum, azıcıkta depresif sayılırım..

Ama insanlar neden başta benimle aynı düşündüğünü aynı hissettiğini her şeyi konuşabilecek olgunlukta olduğunu söylüyor , bazen hissettiriyor ve her şeyimi verebilecek bir durumdayken ufak bir zorlukta karşıdakini suçlayıp gitmeyi tercih ediyor bilmiyorum , sosyal biriyim ama yaşadığım yerde sosyalleşebileceğim çok imkan yok , olgun ve birikimli biri olduğumu düşünüyorum ama bazen yetmiyor bazen her şeyi insanlar benden bekliyor elimden en iyisini yaptığımı daha fazlası için çabalayacabileceğimi bildiğini düşündüğüm insanlar , beni çok iyi tanıdığını düşüğüm insanlar..

Niçin beni en karanlık çukurlarıma geri atıyorlar? Karşıdakinin en ufak hüzün hissetmemesi için fazla korktuğumdan mı? Ya da kendimden daha fazla değer verdiğimden mi ? , Ben neden şuan çok çaresiz , ve bitkin hissetmek zorundayım? Neden bir daha olabilecek mi böyle bir durum diye düşünmek zorundayım? Gececek biliyorum ama o zamanın hızlı gelmesi için neden ne kadar tanrı varsa hepsine yalvarmak zorundayım? Ben neden hiç düşünüldüğüm kadar düşünüldüğümü hissettiğimde tam tersi yüzüme vurdu? Hep ortada yapayalnız bırakıldım?

En kötüsü de birini bulmak değil birbirini bulmak kavramı, bunu asla yaşayamayacağıma sıkıca inanmaya başladım galiba ben gerçekten kötü birisiyim... değilsem de nasıl değişeceğim ? Bilmiyorum , umarım bir gün bu dediklerime güldüğüm ve bu laflarımı yediğim bir durumda olurum... 

  
Yaşım küçük değil 28 yaşındayım , Bilgisayar Teknikeri ve Almanca öğretmeniyim 2 üniversite bitirdim merak edenler olucaktır diye düşünüyorum

Hir bir şeye inancının kalmaması ve öğrenci evi yapımı ekmek pizza