Ik overweeg serieus emigratie naar Japan (of ik ben gewoon festivalparkeer-moe)

Ik zit dus inmiddels op het punt dat ik denk: misschien moet ik gewoon emigreren naar Japan.

Niet omdat ik anime wil leven of sushi wil eten bij ontbijt (al is dat een bonus), maar omdat het idee van: *regels zijn regels* daar blijkbaar nog iets betekent.

Geen “ach iedereen doet het toch”, geen creatieve interpretaties van parkeerverboden, geen collectieve chaos omdat één iemand ergens half op de stoep staat en de rest denkt: “dan zal het wel goed zijn”.

Gewoon duidelijkheid. Handhaving die ook daadwerkelijk handhaaft. Overlast die niet eindeloos wordt gedownplayed tot “ja maar het is maar een festivalweekend”.

Klinkt eerlijk gezegd als een droom voor iemand die al snel overprikkeld raakt door willekeur en sociale rommel.

Maar goed, dan komt de reality check: immigratie is daar niet bepaald een “kom gezellig allemaal binnen”-situatie. Het is streng, bureaucratisch en cultureel behoorlijk gesloten als het om vestiging gaat. Niet per se het meest toegankelijke land als je buitenlands bent en daar echt wilt gaan wonen.

Dus ja, ergens voelt het als het ideale land op papier voor iedereen die gek wordt van regel-chaos en inconsistente handhaving. Maar in de praktijk is het gewoon niet zo simpel als “ik pak mijn spullen en ga daar wonen”.

Voor nu blijf ik dus maar gewoon in Nederland, tussen de parkeer-Tetris en de collectieve interpretatie van verkeersregels.

En morgen weer checken of mijn auto nog op exact dezelfde plek staat als waar ik hem achterliet. :::