Hayatım boyunca birinin en yakın arkadaşı olmadım, küçükken hep yetersiz ve gerizekalı hissettim. Beden ve müzik derslerinde yetersizim ve hocalarım benim kibarca salak olduğumu söylerdi ve bu da okuldakilerin benden uzak durmasına sebep olurdu, beden dersinden aldığım kırık notlar okul birincisi olmamı engellerdi hep... çok sonradan bunlarla alakalı hafif bir gelişim bozukluğum olduğunu öğrendim, ritmik haraketleri tekrar etmekte normal insanlara göre zorlanıyorum. Yaşıtlarımla ilgi alanların hiçbir zaman aynı olmaması da var. Çocuk psikiyatristine götürüldüğümde üstün zeka denmiş ama kendimi hiç öyle görmedim hep salak bendim. Öyle değilsem neden arkadaşım yoktu? , ilkokulda orta doğu siyaset uzmanı olmak istiyor, savaş bölgesi muhabirliği yapmak istiyordum ama peltek olduğundan olmayacağı söylendi. Lisede nükleer enerji mühendisliği istiyordum. Ailem 7/24 çalışan insanlar olduğundan benle ilgilenemezdi. Siyasi toplantılara giderdim, sekizinci sınıfta sbsden üç gün önce Gezi Parkındaydım. Yaşımdan çok büyük ortamlara girmem sonradan fark edeceğim tacizler de yaşamama neden oldu ve bu yirmili yaşlarımın ortasını mahvetti. Özellikle hukuk stajı yaparken yaşadıklarım beni iki sene büyük bir depresyona sürükledi ama konu bu da değil. Evet hayatım bir yerde hukuka kaydı ama yaşadıklarımdan sonra notlarımın da iyi olmasıyla kendimi yurtdışına attım çünkü tacizci oe büyük bir siyasi figürdü. Dibin dibine vurdum yurtdışında, delirdim ve hastalandım. Sonrasında iyileşmeye başladım. Bu olaylar bir yerden sonra kendimi bir hiç olarak görmemi engelleyip kendime değer vermemi sağladı. Çok ama çok zor oldu. Ama olay o da değil. Hala yaşıtlarımla konuşmaya çalışırken onların ilgi alanlarını taklit etmeye çalışsam da sonunda istenmediğim hissettirişiyor ve arkadaşım olmuyor. Küçükken hep bir şeyler verip yanımda insan tutmaya çalışırdım, şimdi hala yardım gerektiğinde ilk koşan insan benimdir. Yılların yılı en yakın arkadaşımı ülkeye tavsiye mektubuyla getirdiğimde ikinci haftasında biz sevgiliyiz ve o bana şiddet uyguluyor sığınma talep ediyorum diyerek polise gitti ve yalan söylediği anlaşılınca deport edildi.  Yıllar sonra işyerinden arkadaş edindiğimi düşündüğümde kız bana 'sen benim başvurduğum işe başvurup benim işe girme olasılığımı nasıl azaltırsın diyerek garip bir mesaj yazdı ve iletişimi kesti. Yeni iş bakıyorduk o sırada ve o iş ilanını da bana kendisi atmıştı tekrar beraber çalışalım diyerek. Ben onun için neler yapmamıştım ki oysa, kaç ücretsiz hukuki dilekçe yazıp sıkıntılı durumdan kurtarmıştım en basitinden 

Eskiden hırslıydım, arkadaşım çok olmasa da toplum içinde konuşmalar yapardım, STK'larda aktiftim ve sosyaldim. Şimdi ise bir ucube gibi hissediyorum. Sahip olduğum yetkinliklerin onda birini bile karşılamayan bir işte anca giderimi karşılayacak şekilde yaşıyorum. 

Sanırım arkadaşları olup beraber vakit geçiren insanlara imreniyorum ve onlardan birisi olamamak hep içimde yara olacak. 

Kızlar hayatımın en büyük problemi tabii problem derseniz...(Yazarken tetikleyici içerdi ve 18+)