तिमि नियम को कुरा गर्छौ ।।। Rules is rules भन्छौ ल हेर तिम्रो rule...

आजको दिनमा पुरा नेपालीको सम्पत्तिको स्रोत र कर तिरेको विवरण हेर्ने हो भने ९० प्रतिशत जनता सम्पत्ति शुद्धीकरणमा जेल जानुपर्ने अवस्था आउन सक्छ ।।।

"सिस्टम" नियम को बखान एकचोटी आफ्नै घर बाहिर निक्लेर हेर्दा हुन्छ ।।। करिब ५ वटा व्यवसायमा ३-४ वटा बिना दर्ता चलिरहेका हुन्छन् ।।। करिब १० वटा घर हरुमा ९ वटा  
घरले साँचो हिसाबले कोठा बहाल कर राज्य लाइ तिर्दैन ।।।

घरजग्गा कारोबार गर्दा दुइ चार गुणा कम भ्यालुएसन गरेर खुलमखुल्ला राज्य लाइ ठग्छन् ।।। यस्ता अनेकौं  
उदाहरणहरु छन् ।।।

नेपालको आधा भन्दा धेरै अर्थतन्त्र नै black money मा चलिरहेको छ र हुने खाने वर्गले त्यसको हिसाब नै दिन सक्दैनन् ।।। त्यसको कर विवरण नै बुझाउन सक्दैनन् ।।। यतिकै त्यत्रो किलो का किलो सुन पैत्रिक भनेर त्यसैले तिम्रो नेताले  
दाखिला गर्दैनन् ।।।

नियमको कुरा गर्दा पहिला आफुलाइ हेर्दा हुन्छ ।।। यो पाराको "नियम" र "विकास" भनेको एकदमै सतही र खोक्रो हो ।।। हुनपनि नेपालीको बानी नै परिसकेको छ अरुको दुख हेरेर रमाउने Sadist mentality...यो झनै mid class मा व्याप्त छ आजको दिनमा ।।। आफु कुन धरातलमा छ अत्तोपत्तो छैन ।।। अझ "नियम" rule को बखान लगाउछ ।।।

तिम्रो धरातल यही हो जहाँ तिमि बुझी नबुझी यही black money को ocean मा डुबिरहेका छौ ।।।

तैपनि तिमिलाइ प्रगति चाहिन्छ "विकास"" चाहिन्छ ।।। विकास को अर्थ के ।।। के हो विकास but  Anyhow चाहियो विकास ।।।

कुरा यत्ति हो कि तिमीलाई गरिबको रगत बगेको सरोकार छैन, तिमीलाई त केवल सफा देखिने बाटो र रङ्गीचङ्गी शहर चाहिएको छ ।।। जुन शहर भित्र मान्छे मरे पनि तिम्रो कफि सपको गफगाफ र रमाइलो रोकिँदैन ।।। तिम्रो aesthetic vibe म्याच होस् ।।।

तर म त भन्छु, वास्तवमा त्यो मान्छे (गणेश नेपाली) मरेकै होइन ।।। यो सहर मरेको हो ।।।

यो सहरको संवेदना, यो सहरको मानवता र यसको आत्मा पहिल्यै मरिसकेको रहेछ ।।। आजको दिनमा त्यसको एउटा सानो प्रमाण मात्र बाहिर आएको हो ।।।

हामी सोच्छौँ एउटा गरिब राइडर जल्यो, एउटा निरीह मान्छेले संसार छोड्यो... तर वास्तवमा त्यहाँ यो सहरको नैतिकता जलेर खरानी भएको हो ।।। सडक चिल्लो पार्ने होडबाजीमा हामीले मान्छेको जीवनलाई नै कसिङ्गर ठान्न थाल्यौँ ।।। मान्छे मर्नु सामान्य भइसक्यो, तर एउटा "नियम" तलमाथि हुनु महापाप जस्तो देखाइन्छ ।।।

२५ वर्षको मुगुको युवाले हजार रुपैयाँको जरिवाना र ह्वीललकको पिडा सहन नसकेर पेट्रोल छर्कदा तिम्रो प्रतिक्रिया के आयो?

"नियम मिचेपछि त कारबाही भोग्नैपर्छ नि, किन त्यहाँ बाइक राखेको?"...

वाह! के स्तरको सोच हो यो? कस्तो खालको अमानवीय मानसिकता हो यो?

यो महानगर र यसका "सभ्य" मध्यमवर्गीय चम्चाहरूलाई गरिबको लासमाथि बनेको विकास प्यारो छ ।।। फुटपाथका व्यापारी, सुकुम्बासी र सडकमा पसिना बगाउने मजदुरहरू तिम्रा  
लागि "कुरुप" र "फोहोर" हुन्, जसलाई लखेट्दा तिमी ताली बजाउँछौ ।।।

तर तिमी आफैं भित्रभित्रै कति कुरुप छौ भन्ने कुरा ऐनामा कहिल्यै हेरेका छौ?

ल आऊ, तिम्रो "सिस्टम" ले आँखा चिम्लिने र तिमीले सुटुक्क गर्ने ती हर्कतहरूको फेहरिस्त केलाऔँ।।।

जग्गा किन्दा वा बेच्दा, सरकारी रेट एउटा र वास्तविक कारोबार अर्कै गरेर लाखौँ र करोडौँको राजस्व पचाउँछौ ।।। सरकारी मालपोत कार्यालयमा जाँदा थोरै भ्यालुएसन देखाएर कर ठग्छौ ।।। त्यो बेला तिम्रो "Rules is rules" कहाँ जान्छ?  
आफ्नो घर बनाउँदा नक्सा पास एउटा तलाको गर्छौ, बनाउँदा सुटुक्क दुई तला थप्छौ ।।। छिमेकीको सिमाना र सार्वजनिक कुलो-पैनी वा बाटो मिचेर पर्खाल ठड्याउँछौ, र वडाका हाकिमलाई घुस खुवाएर त्यसलाई "वैध" बनाउँछौ ।।। त्यो बेला तिम्रो "Rules is rules" कहाँ जान्छ?  
पसल वा होलसेल व्यवसाय चलाउँछौ, तर कहिल्यै आधिकारिक भ्याट बिल काट्दैनौ ।।। बिल माग्यो भने "१३% भ्याट थप लाग्छ" भनेर ग्राहक तर्साउँछौ र काँचो बिलमा करोडौँको ट्रान्ज्याक्सन लुकाएर कर छल्छौ ।।। त्यो बेला तिम्रो "Rules is rules" कहाँ जान्छ?  
घरमा १० वटा कोठा वा सटर भाडामा दिन्छौ, तर एउटाको पनि बहाल कर राज्यलाई बुझाउँदैनौ ।।। सबै भाडा हातहातै क्यासमा बुझ्छौ ताकि बैङ्क स्टेटमेन्टमा त्यो आम्दानी नदेखियोस् र कालो धन बनोस् ।।। त्यो बेला तिम्रो "Rules is rules" कहाँ जान्छ?

मालपोत, यातायात वा वडा कार्यालयमा जाँदा लाम बस्न झन्झट मानेर दलाल समात्छौ र अन्डर-द-टेबुल घुस बुझाएर काम फत्ते गर्छौ ।।। त्यो बेला तिम्रो "Rules is rules" कहाँ जान्छ?  
सहकारीहरूमा करोडौँ रुपैयाँ राखेर ब्याज खान्छौ, जसको स्रोत न राज्यलाई थाहा छ न तिमी आफैँ दिन सक्छौ ।।। जब सहकारी डुब्छ, अनि फेरि "राज्यले हाम्रो पैसा फिर्ता दिनुपर्‍यो" भन्दै सडक ठप्प पार्न आउँछौ ।।। त्यो बेला तिम्रो "Rules is rules" कहाँ जान्छ?

विदेश जानका लागि नक्कली शैक्षिक प्रमाणपत्र, नक्कली बैंक ब्यालेन्स, र फर्जी आम्दानीको स्रोत (Fake Source of Income) देखाएर भिसा एप्लाई गर्छौ र कन्सल्टेन्सी धाउँछौ ।।। विदेश पुगेपछि पनि त्यहाँको अध्यागमनको नियम मिचेर, लुकिछिपी "Cash Job" गर्छौ र कर छल्छौ ।।। तर फेरि त्यहीँ बसेर फेसबुक र टिकटकमा नेपालका सुकुम्बासी र सडक व्यापारी (Street Vendors) हरूलाई "कानुन मान्नुपर्छ, नियम मिचेर सहर फोहोर बनाउन पाइँदैन" भन्दै ठूला ठूला नैतिक लेक्चर र अर्ती उपदेश दिन्छौ ।।। त्यो बेला तिम्रो "Rules is rules" कहाँ जान्छ?

बैंक वा बैंकिङ च्यानलबाट पैसा पठाउँदा वा भित्र्याउँदा कर लाग्छ वा आम्दानीको स्रोत खुलाउनुपर्छ भनेर लुकिछिपी "हुण्डी" (Hundi) को अवैध बाटो प्रयोग गर्छौ ।।। राज्यको वित्तीय प्रणाली र विदेशी विनिमय सञ्चितिलाई नै ध्वस्त पारेर गैरकानुनी रूपमा पुँजी पलायन गराउँछौ वा कालो धन भित्र्याउँछौ ।।। त्यो बेला तिम्रो "Rules is rules" कहाँ जान्छ?

एउटा गरिबले दिनभरि कमाएर बेलुकाको छाक टार्ने हजार रुपैयाँ तिर्न नसक्दा ज्यान फाल्नुपर्छ, तर तिम्रो त्यो लाखौं र करोडौंको कालो धन र कर छलीमा यो "सिस्टम" किन  
मौन बस्छ? त्यहाँ तिम्रो "Rules is rules" कहाँ जान्छ?

यो तिमिले कहिल्यै सोचेको छौ ??? किन हामी आज ग्रे लिस्ट मा छौ ??? के पठाउ राइडरले गरेर हामी ग्रे लिस्ट मा छौ ??? के दिनको छाक टार्न सडकमा साग बेच्नेले गर्दा यो भएको हो ???

मेरो प्रश्न तिमी सुकिलामुकिलाहरूलाई यो हो ???

के यो देशमा सडक र फुटपाथमा सङ्घर्ष गरेर जेनतेन बाँचिरहेका ती निम्नवर्गीय नागरिकहरूले मात्रै जहिले पनि एकदमै उच्च नैतिक र कानुनी दायरा (High Moral Framework) पालना गर्नुपर्ने हो ???

दुई छाक टार्नका लागि सडकमा पसिना बगाउनेहरू चाहिँ एउटा पनि नियम तलमाथि नभई सधैँ निष्खोट र "perfect" हुनुपर्ने  तर तिमीहरू जस्ता करोडौँको कर छल्ने, हुण्डी चलाउने, घुस खुवाउने र कालो धनको महासागरमा डुब्नेहरू चाहिँ सधैँ Scot-free उम्किन पाउने हो ???

यो कस्तो खालको दोहोरो मापदण्ड हो ???

यी सबै हर्कतहरू गर्दा तिम्रो नैतिकता मर्दैन ।।। यी सबै अपराधहरू गर्दा तिमीलाई "कानुन र सिस्टम" सम्झना आउँदैन ।।। किनकि यहाँ तिम्रो आफ्नो फाइदा छ, यहाँ तिम्रो सुकिलो आङ जोगिएको छ ।।। तर जब एउटा गरिबले थोरै बाटो मिचेर साग बेच्छ वा एउटा राइडरले बाटोको छेउमा बाइक पार्क गर्छ  अनि तिम्रो भित्रको "सभ्य र कानुनप्रिय नागरिक" एकाएक बौलाएर निस्कन्छ र नियमको डण्डा बर्साउन थप्पडी बजाउँछ ।।।

जुन सहरमा मान्छेको ज्यान भन्दा बाटोको ह्वीललक र सिमेन्टको बढी मूल्य हुन्छ ।।। त्यो सहर जीवित कसरी हुन सक्छ? यो त केवल एउटा सिमेन्ट, अलकत्रा र कालो धनले बनेको चिहान हो, जहाँ हामी जस्ता जिउँदा लासहरू बस्छौँ र एउटा गरिब मरेकोमा नियमको पाठ  
सिकाउँछौँ ।।।

तिमीलाई कसैको आमाको रोदन, कसैकी ३ वर्षकी सानी छोरीको भविष्य र एउटा गरिब परिवारको बिलौनाले छुँदैन ।।। तिमीलाई त फेसबुक र टिकटकमा "हाम्रो मेयरले कडा एक्सन लियो" भन्दै समर्थन गर्नु छ ।।। यो भनेको बौद्धिक दरिद्रता हो, सामाजिक संवेदनाको पूर्ण मृत्यु हो ।।।

नियम त यहाँ बलिया र टाठाबाठाहरूको सुरक्षा कवच मात्र बनेको छ, र कमजोरहरूका लागि पासो ।।।

यदि नियम र सिस्टम साँच्चै सबैका लागि बराबर हुन्थ्यो भने आज आधा काठमाडौं र ९०% मध्यमवर्ग जेलको कोठाभित्र हुन्थे, तर यहाँ उल्टो छ; यहाँ करोडौं कर छल्नेहरू  
सिस्टमको गफ दिन्छन्, र हजार रुपैयाँको जरिवानाले गरिबको ज्यान लिन्छ ।।।

"गरीबको चमेली बोल्दिने कोही छैन" भन्ने गीत केवल गीत मात्र रहेन ।।। यो देशको तितो र निर्मम वास्तविकता बनिसक्यो ।।। तिम्रो यो खोक्रो विकास र छद्म नियमको भूतले अझै कति गरिबहरूको ज्यान लिने हो ।।। त्यो त समयले नै बताउला ।।।

तर याद राख,  
जुन जग नै कालो धन र गरिबको आँसुमा उभिएको छ, त्यो धेरै दिन टिक्न सक्दैन ।।।

गरिबको चमेली साच्चिकै बोलिदिने कोही भएन ।।।