Al mijn hele leven staat alles op nul, en ik hou het niet meer vol.

Ik moet gewoon even van me af schrijven, ik heb niemand, dus ik doe het hier.

Ik ben 27, de afgelopen 10 jaar leef ik alleen nog maar omdat ik mijn ouders het verdriet niet wil aan doen, maar ik ben bang dat ik het binnenkort echt niet meer aan kan. Mensen noemen het de laffe simpele uitweg, maar voor mij is het de enige.

Ik heb gewoon niks, dit maakt het voor mij zo lastig om iets op te bouwen, want ik heb niks om op te bouwen of op terug te vallen. Ik heb een doodsaaie minimumloon baan, slechte fysieke bouw, kan amper eten, geen vrienden, geen band met familie, communicatief kan ik niks, sociaal kan ik niks, ben extreem onzeker en verstop me het liefst.

Ik heb wel dingen geprobeerd om er wat van te maken, maar het is alsof al het andere het weer omlaag trekt. Ik verwacht ook geen advies of medelijden ofzo, ik weet dat het mijn eigen schuld is, ik moet het gewoon ff kwijt.