Günde bir ton malla uğraşmaktan ruhum emildi, hiçbir şeyden keyif alamıyorum.

Beyler selam, direkt konuya gireceğim çünkü uzatacak mecalim de yok.
Gastronomi mezunuyum ama sağlık muhabbetlerinden sektörü bırakmak zorunda kaldım. Şu an sabit gündüz vardiyasında güvenlik olarak çalışıyorum. İş iştir eyvallah da, her gün o mesaide bir ton insanla, dertle, tasayla, kuralla uğraşmaktan artık beynim uyuştu.
Eskiden kafa dağıtmak için yaptığım şeyler bile sarmıyor artık. Eve geliyorum; iki Anadolu rock tıngırdatayım diyorum, bilgisayarı açıp iki el CS atayım diyorum, yok abi. Rol yapacak, kafada bir şeyleri kurgulayacak enerji kalmıyor bünyede. Günün o çiğ, berbat gerçekliği insanın üstüne öyle bir çöküyor ki filtre kahve bile çamur gibi geliyor bazen.
Önümde koca bir yıl var, Akademi Giriş Sınavı’na kasıp öğretmenliğe geçmeye çalışacağım. Hayatımı kurtarmak için en mantıklı yol bu, farkındayım ama hem bu işte çalışıp hem o tempoya girmek fikri şimdiden omuzlarımı çökertiyor. En yakın arkadaşım da iş için farklı şehre taşındı zaten, iyice tek tabanca kaldık burada.
Dışarıdan baksan spora gidiyorum, arabayı aldım, ehliyeti cebime koydum, her şey tıkırında görünüyor. Ama içten içe o kadar bunaldım ki... Kendimi bildim bileli bir şeylerle mücadele etmekten, şu anın ağırlığını çekmekten yoruldum. Hayatın gerçekliği beni cidden daraltıyor artık.
Var mı benim gibi her gün tonla saçmalık çekip günün sonunda duvarı izlemek isteyen? Nasıl katlanıyorsunuz bu faza sanki hiç düzelmeyecek gibi hissediyorum