Güvenin Enkazında Şiiri

Bir sabah, meydanın ortasına dev bir ayna diktiler.
Kim baktıysa kendi yüzünü değil,
Satılık bir maskeyi gördü.

Kurumlar...
Mermer sütunlarına ahlak yazdılar, temeline çıkar döktüler.
Kapılarında adalet nöbet tuttu sandık;
Meğer bekçi,
Anahtarı çoktan açık artırmaya çıkarmış.

Kürsüler konuştu.
Sözler alkışlandı.
Hakikat ise, tozlu bir sandalyede oturup
Adının anılacağı günü bekledi.

İnsanlar...
Birbirine omuz vermeyi unuttu;
Çünkü herkes,
Başkasının sırtını basamak sanacak kadar yükselmişti.

Güven...
Bir zamanlar ekmek gibi bölüşülen o sade nimet,
Şimdi vitrinde sergilenen sahte bir mücevher.
Parlıyor,
Ama dokunanın avucunda yalnızca boya kalıyor.

Ne tuhaf;
En çok "şeffafız" diyenler, ışığı görünce perde çekiyor.
En çok "hizmet" diye bağıranlar,
Kendi yankılarının memuru olmuş.
En çok "erdem" diyenler,
Kelimeleri kefene sarıp vicdanı canlı canlı gömmüş.

Artık yeminler,
Rüzgârın önündekii bozuk para kadar değersiz.
İmzalar,
Kurumuş yapraklar gibi ilk çıkar fırtınasında savruluyor.

Ve halk...
Kendi yaptığı putların gölgesinde güneşi arıyor.
Kendi alkışlarıyla büyüttüğü yankının
Gerçek ses olduğunu sanıyor.

Çünkü en büyük çürüme söylemlerle başlamaz.
Önce alkışta başlar.
Sonra sessizlikte büyür.
En sonunda,
Kimse hırsızı suçlamaz; herkes kilidin neden kırıldığını tartışır.

Ey güveni tüketip sonra yokluğuna ağıt yakan çağ...
Sen, susuz bıraktığın ağacın meyve vermemesine öfkelenen bahçıvansın.
Ve biz,
Her gün biraz daha çöken bu görünmez binanın altında,
Taşların değil, birbirimize olan inancın ezdiği insanlarız.

En acısı da şu:
Artık kimse yalan söylediği için utanmıyor.
Yalancıya inanmadığı için doğruyu suçlayanlar çoğalıyor.
İşte medeniyet dedikleri enkaz,
Tam da burada başlıyor:
Temeli beton değil, unutulmuş vicdan olan bir harabenin göğe meydan okuyan kibriyle.


TOPLUMSAL ÇÜRÜME GÜVEN DUYGUSUNUN EROZYONU İLE BAŞLAR