Ik voel me buitengesloten

Ben ik onredelijk dat ik me buitengesloten voel door het appartement van mijn vriend?
Ik (v26) ben inmiddels bijna 5 jaar samen met mijn vriend (m28). Ik studeer fulltime en heb op dit moment vrijwel geen spaargeld. Dat is misschien niet de slimste financiële keuze geweest, maar ik richt me nu volledig op mijn studie. Mijn vriend werkt al een paar jaar fulltime.

Laatst vertelde hij me dat hij een appartement had gekocht. Eigenlijk vertelde hij het niet eens vooraf: hij wilde het als verrassing laten zien. Dat vond ik ergens heel lief, maar tegelijkertijd voelde ik me ook overvallen. Ik was zelf namelijk bezig met het zoeken naar een studentenstudio. Achteraf gezien had dat weinig zin gehad, omdat ik daar na mijn afstuderen toch weer uit zou moeten. Toen ik bijna iets gevonden had, vertelde hij dus dat hij al een appartement had gekocht.

Wat ik lastig vind, is dat hij me nergens bij heeft betrokken. Niet bij de aankoop, niet bij de kleuren, niet bij het interieur of de inrichting. Hij heeft alles zelf uitgezocht. Hij heeft me één keer meegenomen naar een woonwinkel, maar dat was het. Aan de andere kant heeft hij wel mijn naam op het naambordje gezet, zodat bezoekers kunnen aanbellen. Dat vond ik juist weer een heel lief gebaar.

Hij wil ook alleen zijn ouders laten helpen met klussen. Dat heeft hij heel duidelijk aangegeven. Niemand anders mag helpen, ik dus ook niet. Dat vind ik jammer, want ik had graag samen aan ons toekomstige huis gewerkt. Ik heb wel alvast wat spullen naar het appartement gebracht en daar doet hij nooit moeilijk over.
Nu komt het punt waar we ruzie over kregen.
Een vriendin van mij wilde graag zien waar ik straks ga wonen. Dus ik ging met haar naar het appartement. Alleen… ik kon niet naar binnen, want ik heb nog geen sleutel. Alleen mijn vriend en zijn ouders hebben er één.

Zijn uitleg is dat de vorige eigenaar extra sleutels had laten maken voor familie en vrienden. Daarom wil hij eerst alle sloten vervangen voordat ik een sleutel krijg. Dat klinkt op zich logisch.
Maar ik vond het ontzettend frustrerend dat ik weer afhankelijk van hem was om überhaupt naar binnen te kunnen. Ik belde hem boos op. Hij werd boos terug en zei dat hij op dat moment niet kon komen omdat hij onderweg was met zijn ouders en dat ik gewoon moest wachten tot alles klaar was.
We kregen ruzie en hij hing op.
Vijf minuten later belde hij terug. Hij zei dat hij toch nog snel langs kon komen om de deur voor me open te doen. Maar ik was op dat moment zo boos dat ik nee heb gezegd.

Voor mij gaat het eigenlijk niet alleen om die sleutel. Het voelt alsof ik bij alles rondom het appartement buitengesloten ben. Hij heeft alle beslissingen alleen genomen en ik heb het gevoel dat ik pas mag aansluiten als alles af is.
Tegelijkertijd wil ik ook eerlijk zijn over de andere kant van het verhaal.

Financieel draag ik op dit moment bijna niets bij. Ik betaal de boodschappen wanneer dat lukt. Hij betaalt de hypotheek, vaste lasten en eigenlijk alle andere kosten. Als ik een maand de boodschappen niet kan betalen, neemt hij die ook gewoon op zich. We hebben ook afspraken gemaakt over het huishouden: meestal kook ik en maakt hij schoon, maar als ik een lange schooldag heb kookt hij, en andersom ook.

Daarnaast is dit eigenlijk het enige onderwerp waarbij ik me buitengesloten voel. Als we bijvoorbeeld een vakantie boeken, kiezen we altijd samen de bestemming, data en het hotel. Daar beslist hij nooit alleen over.
Ik blijf voorlopig ook gewoon ingeschreven staan voor een woning. Ik ga me niet direct op zijn adres inschrijven. Eerst wil ik ervaren hoe het samenwonen gaat. Pas daarna wil ik beslissen of ik me officieel bij hem inschrijf.