Waarom 2027 om een fiscale koerswijziging vraagt: Over private schuld, geopolitieke kwetsbaarheid en de grens van belasting op arbeid

Als we kijken naar het huidige economische beleid in Europa, valt op dat we grote maatschappelijke risico's vooral proberen op te lossen met monetair beleid (zoals renteaanpassingen) in plaats van structurele fiscale hervormingen.

​In mijn nieuwste essay analyseer ik hoe twee kwetsbaarheden in 2027 samenkomen en waarom het huidige beleid hier niet op is ingericht:

​Het schuldenmodel: Ons systeem blijft afhankelijk van stijgende private schulden (onder meer via constructies waarbij belastingvrij wordt geleend tegen stijgend vermogen). Dit maakt het financiële fundament kwetsbaar voor schokken.

​De geopolitieke en fysieke realiteit: Verstoringen in energieketens (zoals in de Straat van Hormuz) beïnvloeden de productie van stikstofkunstmest via het Haber-Boschproces. Dit veroorzaakt een vertraagde fysieke schok in de voedselvoorziening die niet met extra geldopname of liquiditeit kan worden weggepoetst.

​De versnippering van de arbeidsmarkt: Terwijl de werkloosheid op papier laag lijkt, ontstaat er door snelle AI-adoptie een duidelijke tweedeling in de Europese economie.

​Fiscale hervorming, het verschuiven van de belastingdruk van arbeid naar vermogen, grond en speculatief kapitaal, gecombineerd met een burgerdividend, kan fungeren als een maatschappelijke en economische buffer.

​De politieke discussie die ik wil opstarten:

Zien jullie in de huidige politieke verhoudingen (in Nederland en de EU) ruimte voor een Neogeorgistische hervorming van het belastingstelsel, of blijft de politieke kramp rondom het belasten van vermogen en grond het grootste obstakel?

​Het volledige artikel (inclusief bronnen en onderbouwing) is hier te lezen op Substack: https://substack.com/@rolfst/note/p-208833661?r=1fu3