Beni çok ama çok üzüyorsun anne

Avmdeydik annem ve teyzemle. Annemin arkadaşının kınası için ayakkabı bakıyorduk. Bir babet beğendim, bu bol kot pantolonun altına çok yakışır dedim ki birçok insan bu şekilde kombinliyor bunu. Bana demediği lafı bırakmadı. Çok aykırıymışım, beni kabul etmezmiş, bu benim tarzım değil şaklabanlıkmış vb şeyler söyledi çok kızdı. Aykırı bi tip de değilim ya normal insanım. Senin beğenmediğin herşeyde ben anarşist olmuyorum benim de kendime özgün tarzım var dedim daha da kızdı. Böyle giyineceksem zorbalanmayı da kabul edip ağlamayacakmışım. Annemin, beni doğuran kadının beni bu kadar anlamamasına ve tanımamasına çok üzüldüm. Bu artık bir babet mevsuzu değildi, artık dolup taşmıştım o yüzden gözlerim doldu. Avmde yürüyoruz benim suratıma asla bakmıyor, suratı hep asık ve ona bakınca ne bakıyorsun diye kızıyor. O an oturup ağlamaya başladım ve durduramadım hüngür hüngür ağlıyordum. O an seni burada döverim diye bağırmaya başladı. Annemin beni sevdiğini asla düşünmüyorum. Benden bu kadar nefret ediyorsa keşke ilk başta hiç doğurmasaydı. Keşke hiç doğmasaydım. Psikolojim bozulduğunda bana bağırır hayatında neyi beğenmiyorsun her istediğini yapıyoruz ya diye. Annemle çok farklı diller konuşuyoruz. Kadın resmen yemin etmiş çocğuumu nasıl depresyona sokarım diye. Bu yaptıkların beni iyileştirmiyor anne. Sonra çocuğum neden ölmek istiyor neden benden uzaklaştı.