BTS. Siedmiu ludzi, którzy zbliżyli dwa światy

Jeszcze kilkanaście lat temu dla ogromnej części zachodniej publiczności koreańska muzyka popularna była czymś odległym. Inny język, inne nazwiska, inne obyczaje, inny sposób budowania zespołów. Korea Południowa rozwijała swoją kulturę popularną od dawna, ale droga do masowego odbiorcy w Europie czy Stanach Zjednoczonych wciąż nie była oczywista.

A potem przyszli BTS.

Nie byli pierwszym koreańskim zespołem, który zdobył zagranicznych fanów. Nie oni rozpoczęli koreańską falę. Ale skala tego, co wydarzyło się wokół nich, okazała się wyjątkowa.

Siedmiu Koreańczyków zaczęło śpiewać po koreańsku dla ludzi, którzy koreańskiego nie znali.

I ludzie zaczęli się go uczyć.

Nie dlatego, że ktoś im kazał. Chcieli wiedzieć, co naprawdę powiedział Namjoon. Dlaczego Jungkook zwraca się do starszych członków w określony sposób. Co znaczy hyung, maknae, borahae. Chcieli rozumieć żarty, których nie dało się dobrze przełożyć, teksty piosenek i rozmowy prowadzone między członkami.

Nagle odległość między Seulem a Warszawą, Paryżem, Londynem, Los Angeles czy São Paulo zaczęła się zmniejszać.

Ale wydarzyło się również coś w przeciwnym kierunku.

BTS wyszli na sceny Billboard Music Awards, American Music Awards i Grammy. Przemawiali w ONZ. Zapełnili Wembley Stadium. Koreańskie słowa zabrzmiały przed publicznością, która jeszcze kilka lat wcześniej mogła nigdy nie słyszeć K-popu.

I nie musieli przestać być Koreańczykami, żeby świat ich przyjął.

To jest chyba najważniejsze.

Bo spotkanie kultur często wyobrażamy sobie jako kompromis: jedna strona musi trochę zrezygnować z siebie, żeby druga mogła ją zaakceptować.

Historia BTS pokazała coś innego.

Można śpiewać w języku, którego większość publiczności nie rozumie, a dziesiątki tysięcy ludzi i tak zaśpiewają razem z tobą.

Można wychować się w Busan, Daegu, Gwangju czy Ilsan, a później usłyszeć własne piosenki śpiewane przez ludzi na drugim końcu świata.

I można być dziewczyną z Europy, chłopakiem z Ameryki Południowej albo kobietą z Japonii i stać obok siebie na koncercie, choć wcześniej niewiele was łączyło.

Tutaj właśnie pojawia się ARMY.

Nie jako jedna kultura i nie jako jeden sposób myślenia. Wprost przeciwnie. Koreańczycy, Europejczycy, Amerykanie, Japończycy, Filipińczycy, Hindusi, mieszkańcy Ameryki Łacińskiej i dziesiątek innych miejsc nadal różnią się językiem, wychowaniem, wiekiem i doświadczeniem.

A jednak wszyscy potrafią krzyknąć te same imiona:

Kim Namjoon. Kim Seokjin. Min Yoongi. Jung Hoseok. Park Jimin. Kim Taehyung. Jeon Jungkook. BTS.

I wtedy podział na Wschód i Zachód przez kilka sekund naprawdę traci znaczenie.

BTS nie zlikwidowali różnic między kulturami. I dobrze. Nie na tym polega zbliżenie ludzi.

Zrobili coś znacznie ciekawszego.

Sprawili, że różnica przestała być przeszkodą.

Korea nie musiała stać się Zachodem. Zachodni fan nie musiał urodzić się w Korei.

Wystarczyło, że obie strony chciały się nawzajem usłyszeć.

Może właśnie dlatego historia BTS jest większa niż historia niezwykle popularnego zespołu.

Bo kiedy siedmiu młodych Koreańczyków zaczynało wspólną drogę, prawdopodobnie nikt nie mógł przewidzieć, że pewnego dnia pod jedną sceną spotkają się ludzie z dziesiątek krajów i będą śpiewać razem piosenkę napisaną tysiące kilometrów od ich domów.

Nie stali się mostem dlatego, że zatarli różnice.

Stali się nim dlatego, że pokazali, że można przejść na drugą stronę, pozostając sobą.

I może właśnie to jest jedno z najpiękniejszych osiągnięć BTS.

Nie tylko zdobyli Zachód.

Sprawili, że Wschód i Zachód zaczęły być sobie trochę mniej obce.

BTS. Siedmiu ludzi, którzy zbliżyli dwa światy...